Masz pytanie? Zadzwoń: +48-32-724-39-41

Kategoria : Podatki w Rumunii

HomeHome»Archive by Category "Podatki w Rumunii"

Rumunia obniża podatki: VAT 20%, obrotowy 1-3%, od dywidend 5%

Obowiązujący od 1 stycznia br. zmodyfikowany Kodeks podatkowy wprowadził obniżki kilku podatków, m.in. VAT, podatku obrotowego i od dywidend. Są pierwsze efekty.

VAT

Po tym jak w czerwcu 2015 r. rząd rumuński zredukował stawkę VAT dla żywności z 24% do 9%, aktualnie obniżył stawkę podstawową o cztery punkty procentowe z 24% do 20%, wprowadzając jednocześnie preferencyjną stawkę 5% w przypadku m.in. książek, podręczników, gazet i czasopism oraz mieszkań o powierzchni do 120 m.kw.
Jednocześnie nowy Kodeks podatkowy zakłada obniżenie stawki podstawowej o kolejny punkt procentowy, z 20% do 19%, od 1 stycznia 2017 r.

W związku z wprowadzonymi obniżkami ceny towarów i usług konsumpcyjnych spadły w styczniu 2016 o 2,1% r/r, a tym samym wskaźnik rocznej inflacji odnotował kolejną rekordowo niską wartość. Jednocześnie ceny żywności były w styczniu 2016 r. niższe o 6,3% w porównaniu do cen w pierwszym miesiącu roku poprzedniego.

Od bieżącego roku mechanizmem odwróconego obciążenia VAT objęto dodatkowo niektóre produkty elektroniczne oraz nieruchomości zbywane między płatnikami VAT.

Podatek obrotowy

Dodatkowe ważne zmiany odczują rumuńscy mikroprzedsiębiorcy, którzy do tej pory płacili podatek obrotowy w wys. 3%. Od początku stycznia przysługuje im stawka obniżona uzależniona od tego, czy zatrudniają pracowników, mianowicie:
– 2% – jeśli zatrudniają 1 osobę,
– 1% – w przypadku zatrudnienia co najmniej 2 osób.

Mikroprzedsiębiorstwo, które w danym roku podatkowym osiągnie przychód przekraczający 100.000 euro lub wykaże udział usług doradczych i zarządczych w całości przychodu większy niż 20%, zostaje pozbawione możliwości płacenia podatku obrotowego i staje się płatnikiem CIT wg stawki 16%.

Podatek od dywidend

Nowy Kodeks wprowadził również redukcję stawki podatku od dywidend z 16% do 5%. Nowa stawka zaczęła obowiązywać już od 1 stycznia 2016 r, a nie, jak wcześniej zapowiadano, od 1 stycznia 2017.

W zakresie prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku wykazaną na fakturze nr …. z dnia 21 grudnia 2012 r.

Rodzaj dokumentu: interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPP2/4512-349/15-4/IR
Autor: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi

 

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 10 czerwca 2015 r. (data wpływu 15 czerwca 2015 r.) uzupełnionym pismem z dnia 16 lipca 2015 r. (data wpływu 21 lipca 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku wykazaną na fakturze nr … z dnia 21 grudnia 2012 r. – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 15 czerwca 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku wykazaną na fakturze nr ….. z dnia 21 grudnia 2012 r.
Przedmiotowy wniosek został uzupełniony pismem z dnia 16 lipca 2015 r. poprzez doprecyzowanie opisu sprawy.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Niniejszy wniosek obejmuje swoim przedmiotem zaistniałe zdarzenie. Podatnik – Wnioskodawca niniejszego postępowania – nabył 21 grudnia 2012 r. od powiązanej ze sobą spółki, będącej czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, nośnik reklamowy (towar). Towar ten został dostarczony Wnioskodawcy. Dostawca towaru – jako czynny podatnik podatku od towarów i usług – z chwilą dostawy wystawił fakturę VAT nr …. z dnia 21 grudnia 2012 r., zaś Wnioskodawca uregulował całą należność za ten towar, wskazaną na tej fakturze VAT w kwocie 65.860 EUR, powiększoną o należny podatek od towarów i usług 23% w kwocie 15.147,80 EUR (61.674,27 zł). Dostawca towaru wykazał z tego tytułu należny podatek od towarów i usług w kwocie 61.674,27 zł, w deklaracji VAT-7 za miesiąc grudzień 2012 r. i podatek ten odprowadził. Dokument – Faktura VAT nr ….. z dnia 21 grudnia 2012 r. spełnia warunki określone dla tego rodzaju dokumentu w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 68, poz. 360 ze zm.)
Wnioskodawca następnie otrzymał zaliczkę od podatnika rumuńskiego, na poczet nabycia usługi modernizacji stacji benzynowej, polegającej na montażu nośników reklamowych, zakupionych przez Wnioskodawcę w dniu 21 grudnia 2012 r., co wskazano powyżej, w ramach usługi modernizacyjnej na jednej ze stacji benzynowych na terenie …. Wnioskodawca niniejszego postępowania potwierdził otrzymanie zaliczki fakturą VAT z 28 grudnia 2012 r. na kwotę równą wartości otrzymanej zaliczki, stanowiącej 50% kwoty całego zamówienia tj. 55.720,50 EUR, a następnie dokonał sprzedaży tejże usługi modernizacyjnej na nieruchomości położonej …. na rzecz zarejestrowanego i aktywnego podatnika rumuńskiego w grudniu 2012 r., co potwierdzono końcową fakturą VAT z dnia 31 grudnia 2012 r. ponownie na kwotę 55.720,50 EUR tj. pozostałą część należności.
Faktury VAT, zarówno zaliczkowa z dnia 28 grudnia 2012 r, jak i faktura końcowa z dnia 31 grudnia 2012 r., nie zawierają informacji o stawce VAT, gdyż usługa ta zgodnie z art. 28e ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowana jest w kraju nabywcy, czyli w Rumunii.
Powyższa transakcja została wykazana w deklaracjach VAT-7 za miesiące: 12/2012 – zaliczka i 01/2013 – faktura końcowa (zgodnie z terminem powstania obowiązku podatkowego dla tego rodzaju usług) jako dostawa towarów i świadczenie usług poza terytorium kraju w poz. 21
Wnioskodawca nie jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług na terytorium Rumunii, zaś rozliczenia podatku dokonuje w cyklach miesięcznych na podstawie deklaracji VAT-7, zgodnie z normą art. 99 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

W piśmie z dnia 16 lipca 2015 r. stanowiącym uzupełnienie przedmiotowego wniosku Wnioskodawca wskazał, iż:

  1.  Jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
  2.  Jest zarejestrowany jako podatnik VAT – UE.
  3. Świadczył usługę opisaną we wniosku na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy o podatku od towarów i usług.
  4. Kontrahent Wnioskodawcy (podatnik rumuński) posiada swoją siedzibę na terytorium Rumunii.
  5. W odpowiedzi na pytanie o następującej treści „Czy ww. usługa świadczona była dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej… Jeżeli tak, to należy wskazać kraj, w którym znajduje się to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika…” Wnioskodawca wskazał, iż nie, usługa była bowiem świadczona na rzecz podatnika, którego siedziba znajduje się na terenie Rumunii w tym też kraju ów podatnik prowadzi działalność gospodarczą.
  6. Otrzymał fakturę ….. z dnia 21 grudnia 2012 r., dokumentującą nabycie towaru w grudniu 2012 r.
  7. Wykorzystał towar, którego nabycie zostało udokumentowane fakturą ….. do świadczenia usług na terenie Rumunii (jednym z elementów usługi był montaż towaru, którego nabycie przez Wnioskodawcę zostało udokumentowane fakturą …..).

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca miał prawo do obniżenia kwoty należnego podatku od towarów i usług w deklaracji VAT-7 za miesiąc grudzień 2012 r. o kwotę podatku, wskazaną na otrzymanej w dniu 21 grudnia 2012 r. fakturze VAT nr ….. z dnia 21 grudnia 2012 r., traktując kwotę podatku wskazaną na tejże fakturze, jako podatek naliczony w rozumieniu art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług…

Zdaniem Wnioskodawcy, miał On prawo do obniżenia kwoty należnego podatku od towarów i usług w deklaracji za miesiąc grudzień 2012 r. o kwotę wskazaną na otrzymanej w dniu 21 grudnia 2012 r. fakturze VAT ….., traktując podatek wyrażony na tej fakturze VAT, jako podatek naliczony.
Zgodnie bowiem z treścią art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
W ocenie Wnioskodawcy, w omawianym przypadku spełnione zostały przesłanki odliczenia, gdyż towary nabyte zostały w celu ich dalszej sprzedaży, zatem istnieje ścisłe powiązanie pomiędzy zakupem a sprzedażą opodatkowaną. Kwotę podatku naliczonego stanowi kwota podatku wyrażona na fakturze VAT otrzymanej przez Wnioskodawcę z tytułu nabycia towaru. Ponadto, zgodnie z art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony może zostać dokonane w miesiącu otrzymania faktury. Skoro zatem w omawianym stanie faktycznym, Wnioskodawca otrzymał fakturę VAT …. w miesiącu grudniu 2012 r., zatem miał możliwość pomniejszenia kwoty należnego podatku od towarów i usług o podatek naliczony w tym właśnie miesiącu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Na wstępie należy zauważyć, iż niniejszej interpretacji udzielono w oparciu o przepisy prawa podatkowego w zakresie podatku VAT obowiązujące w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Zgodnie z ogólną zasadą zawartą w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
Stosownie do art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.
Przepis art. 86 ust. 8 ustawy zrównuje w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego sytuację podatników wykonujących czynności opodatkowane poza terytorium kraju z sytuacją podatników, którzy korzystają z tego prawa na zasadach ogólnych, dokonując transakcji opodatkowanych na terytorium kraju. Celem tego przepisu jest uwolnienie od ekonomicznego ciężaru podatku każdego podatnika, bez względu na miejsce opodatkowania czynności wykonywanych w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

Prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, na podstawie wyżej cytowanego przepisu art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy przysługuje zatem, gdy zostaną spełnione łącznie następujące warunki:

  • odliczenia dokonuje podatnik;
  • towary i usługi, z których nabyciem wiąże się podatek naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych poza terytorium kraju;
  • wykonanie tych czynności na terytorium kraju byłoby opodatkowane.

Aby odliczyć kwoty związane z czynnościami, których miejsce świadczenia znajduje się poza granicami kraju, konieczne jest, aby kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium kraju. Aby zatem podatnik mógł obniżyć kwotę podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z dokonanych nabyć, nabycia te muszą być związane z wykonywaniem czynności opodatkowanych, przy czym związek ten winien mieć charakter bezpośredni.
Warunkiem do odliczenia podatku naliczonego od towarów i usług związanych z czynnościami dokonywanymi poza terytorium kraju, jest to, aby – hipotetycznie – w przypadku wykonywania tych samych czynności w kraju, podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Co do zasady zatem, czynności świadczone poza terytorium kraju powinny mieć charakter sprzedaży opodatkowanej.
Przepisy wymagają ponadto, aby podatnik miał dokumenty, z których wynikać będzie związek odliczonego podatku z czynnościami wykonywanymi poza terytorium kraju. Powinny to być przede wszystkim dokumenty potwierdzające dokonanie określonych czynności poza terytorium kraju, które będą jednocześnie opisywać te czynności.
Zgodnie natomiast z art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny, z zastrzeżeniem pkt 2-5 oraz ust. 11, 12, 16 i 18.
Z kolei art. 88 ust. 4 ustawy, stanowi dopełnienie art. 86 i określa status podatnika, umożliwiający realizację jego prawa do odliczenia, którym jest rejestracja jako podatnika VAT czynnego. Stosownie bowiem do tego przepisu, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 20.
Z powyższych przepisów wynika, iż prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje tylko w przypadku, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy dokonywane zakupy towarów i usług mają związek z czynnościami opodatkowanymi podatnika, tj. takimi których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
Ustawa wyłącza zatem możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego przez podmiot niebędący czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT oraz podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów i usług, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych.
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy, rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Odnosząc się do wątpliwości Wnioskodawcy w kwestii prawa do odliczenia podatku VAT wskazać należy, że jak wynika z okoliczności sprawy towar, którego nabycie zostało udokumentowane fakturą Nr …., został wykorzystany przez Wnioskodawcę do świadczenia usługi modernizacji stacji benzynowej na nieruchomości położonej na terenie Rumunii. Przedmiotowa usługa – jak wskazał Wnioskodawca – podlegała opodatkowaniu, zgodnie z art. 28e ustawy w kraju nabywcy, czyli w Rumunii.
Mając zatem na uwadze wyżej powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy stwierdzić należy, że w sytuacji gdy nabyty przez Wnioskodawcę w grudniu 2012 r. towar udokumentowany fakturą nr …. dotyczy – jak wskazał Zainteresowany – świadczenia usług poza terytorium kraju, to Wnioskodawcy na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku wynikającą z ww. faktury pod warunkiem, że kwota podatku naliczonego od tych zakupów mogłaby być odliczona, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.
Przedmiotowe prawo przysługuje pod warunkiem niezaistnienia przesłanek wynikających z art. 88 ustawy.
Jednocześnie wskazać należy, iż w myśl art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy odliczenie podatku VAT wynikającego z faktury nr ……przysługuje Wnioskodawcy w deklaracji VAT-7 za grudzień 2012 r., bowiem jak wynika z okoliczności sprawy, przedmiotową fakturę otrzymał Zainteresowany w grudniu 2012 r.
W związku z powyższym, oceniając stanowisko Wnioskodawcy, z którego wynika, iż miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego w deklaracji za grudzień 2012 r. o kwotę podatku wykazaną na fakturze nr …. otrzymanej w grudniu 2012 r., należało uznać je za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem wskazanym we wniosku nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
Jednocześnie podkreślić należy, iż tut. Organ wydając interpretację przepisów prawa podatkowego na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie prowadzi postępowania podatkowego w rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia pisemnej informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach stanu faktycznego podanego przez Wnioskodawcę. Tut. Organ informuje, iż nie jest właściwy do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które w przedmiotowej sprawie umożliwiłoby weryfikację opisanego stanu faktycznego.
Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Wydając przedmiotową interpretację tut. Organ oparł się na opisie stanu faktycznego, w którym wskazano, iż usługa modernizacji stacji benzynowej na terenie Rumunii, której elementem był montaż towaru podlega opodatkowaniu na podstawie art. 28e ustawy w Rumunii. Powyższe zostało przyjęte jako element przedstawionego przez Wnioskodawcę opisu stanu faktycznego i nie było przedmiotem oceny. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.

Prawo do odliczenia usługi dotyczącej wykorzystania znaku towarowego

Rodzaj dokumentu: interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP3/443-1025/14-2/JF
Autor: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie

 

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 7 października 2014 r. (data wpływu 13 października 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia usługi dotyczącej wykorzystania znaku towarowego – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 13 października 2014 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia usługi dotyczącej wykorzystania znaku towarowego.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Spółka jest podmiotem wchodzącym w skład Grupy Kapitałowej. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Całościowy pakiet udziałów Wnioskodawcy posiada S.A. Spółka zajmuje się produkcją i sprzedażą asfaltów. Rozwijając swoją aktywność na rynkach południowych, Spółka zarejestrowała oddział w Rumunii, co pozwoliło firmie na dalszy intensywny rozwój oraz na wydłużenie sezonu sprzedaży. Obecnie spółka jest największym eksporterem asfaltów z Polski oraz jednym z głównych dostawców tych produktów na rynek rumuński.

Spółka w zamian za posługiwanie się znakiem towarowym, wnosi na rzecz S.A. opłatę licencyjną, w związku z czym otrzymuje fakturę z wykazanym podatkiem VAT. Wynagrodzenie za korzystanie ze znaku towarowego kalkulowane jest jako określony umownie procentowy udział w przychodach uzyskanych z prowadzonej przez Spółkę działalności (uwzględniając zarówno przychody osiągnięte przez spółkę macierzystą w Polsce, oraz zagraniczny oddział w Rumunii). Spółka ponadto zaznacza, że podatek naliczony wykazany na fakturze w całości ma związek z czynnościami opodatkowanymi (w stawkach innych niż zwolniona) wykonywanymi przez Spółkę.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego w pełnej wysokości, zawartego w fakturze wystawionej przez S.A., dokumentującej usługę wykorzystywania znaku towarowego…

Zdaniem Wnioskodawcy:

W ocenie Wnioskodawcy przysługuje mu pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturze wystawionej przez S.A., dokumentującej wykorzystanie znaku towarowego.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), (zwanej dalej uVAT), podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Stosownie do art. 86 ust. 1, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a uVAT).

W myśl art. 86 ust. 8 pkt 1 uVAT, podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.

Z powyższych regulacji wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego, nie mając bezwarunkowego charakteru, przysługuje wyłącznie podatnikowi podatku od towarów i usług, występującemu w takim charakterze, przy czym podatek naliczony winien dotyczyć zakupów towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych. Odliczyć zatem można podatek naliczony, który związany jest z transakcjami opodatkowanymi, realizowanymi przez podatnika.

Prawo to dotyczy również podatku naliczonego związanego z zakupami towarów i usług dokonywanymi na terytorium kraju, które służą docelowo wykonywaniu czynności opodatkowanych, podlegających obcej jurysdykcji podatkowej. Niemniej nawet w takiej sytuacji winna występować tożsamość podmiotowa między jednostką realizującą zakupy w kraju, a jednostką dokonującą ich „konsumpcji” na cele czynności opodatkowanych wykonywanych poza terytorium kraju.

Zgodnie z brzmieniem art. 5 ust. 1 pkt 1 i 5 uVAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Przez terytorium kraju – w świetle art. 2 pkt 1 ustawy – rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 uVAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Według art. 13 ust. 1 ustawy, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.

W myśl ust. 3 tego artykułu, za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej podatnika.

Odnośnie sposobu traktowania jednostki macierzystej podatnika oraz jego oddziałów wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 23 marca 2006 r. w sprawie FCE Bank (sygn. C-210/04), gdzie stwierdził, że świadczenie usług podlega opodatkowaniu tylko wtedy, gdy pomiędzy usługodawcą, a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, na podstawie którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych. Ponadto uznał, że stały zakład mający siedzibę w innym państwie członkowskim, niebędący pod względem prawnym podmiotem odrębnym od spółki, do której należy, na rzecz którego spółka świadczy usługi, nie może być uznany za podatnika ze względu na obciążenie go kosztami z tytułu świadczenia tych usług.

Z powyższego wynika m.in. że jednostka macierzysta oraz jej zagraniczny oddział stanowią dwie jednostki organizacyjne tego samego podmiotu. Działalność gospodarczą prowadzi osoba prawna i ona jest podatnikiem. Jednostka macierzysta oraz oddział zlokalizowany w innym państwie tworzą – z podatkowego punktu widzenia – jednorodny podmiot.

W tym kontekście – w ramach wykładni systemowej zewnętrznej – należy odwołać się również do krajowych regulacji odrębnych. Zagadnienia powoływania i funkcjonowania oddziału regulują przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 672 ze zm.)

Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy, przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą.

Pojęcie „oddział” zdefiniowane zostało w art. 5 pkt 4 ww. ustawy, jako wyodrębnioną i samodzielną organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywaną przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności.

Zatem oddział posiada jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze struktur jednostki macierzystej), natomiast nie dysponuje możliwością prowadzenia działalności gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek, a prowadzona działalność stanowi jedynie część działalności gospodarczej jednostki macierzystej.

W świetle powołanych unormowań oddział jest wyodrębnioną częścią działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego działającego w państwie macierzystym. W celu wykonywania działalności gospodarczej poza głównym miejscem prowadzenia swej działalności przedsiębiorca macierzysty zakłada oddział, który jako forma przedsiębiorstwa wtórnego nie posiada własnej osobowości prawnej, a jedynie korzysta z osobowości prawnej przedsiębiorcy zagranicznego przy podejmowaniu czynności prawnych związanych z wykonywaną przez niego działalnością (M. Sieradzka, „Komentarz do ustawy o swobodzie działalności gospodarczej”).

Warto w tym miejscu wskazać na wyrok NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. II FSK 1773/09, który zapadł na gruncie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, w którym Sąd stwierdził, że nie można wywieść odrębności prawnej oddziału od spółki, którego odrębność od spółki polega tylko na funkcjonalnym i przestrzennym wydzieleniu części organizacyjno-gospodarczej spółki.

Przenosząc powyższe na grunt przedstawianej sprawy należy uznać, że z podatkowego punktu widzenia – jednostka macierzysta Wnioskodawcy mająca siedzibę na terytorium kraju oraz jej oddział w Rumunii stanowią jednorodny podmiot. Jak wynika z ww. przepisów, oddział polskiego podatnika w Rumunii jest jedynie jednostką wyodrębnioną organizacyjnie ze struktur jednostki macierzystej i nie prowadzi on odrębnej działalności gospodarczej, oderwanej od Spółki w Polsce. Nie można powiedzieć, aby działał we własnym imieniu i na własny rachunek. Pomiędzy jednostką macierzystą a jej rumuńskim oddziałem istnieje tożsamość podmiotowa.

W związku z powyższym wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę za posługiwanie się znakiem towarowym, obliczany jako procentowy udział w przychodzie generowanym przez jednostkę macierzystą oraz oddział w Rumunii, niewątpliwie mają związek z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT. Otóż, jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego działalność Wnioskodawcy skupia się przede wszystkim na sprzedaży asfaltów na rzecz polskich kontrahentów. Transakcje te stanowią dostawy towarów, podlegające opodatkowaniu na terytorium kraju. Jednocześnie, za pośrednictwem oddziału, Spółka dokonuje sprzedaży asfaltów na rzecz kontrahentów na terytorium innego państwa członkowskiego – Rumunii. Wcześniej Spółka dokonuje przemieszczenia towarów (asfaltów) należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju (Polski) na terytorium państwa członkowskiego (Rumunii). Przemieszczenie to – w myśl art. 13 ust. 3 uVAT – jest uznane przez ustawodawcę za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, podlegającą opodatkowaniu na terytorium kraju. Z uwagi na fakt, że znak towarowy stanowi markę rozpoznawaną przede wszystkim w Polsce – w ocenie Spółki – właśnie z ww. sprzedażą krajową należy wiązać opłatę wnoszoną na rzecz S.A. Opierając się na powyższym, Wnioskodawcy będzie przysługiwało w całości prawo do odliczenia podatku naliczonego, na podstawie art. 86 ust. 1 uVAT.

W razie wątpliwości czy opłata z tytułu użytkowania znaku towarowego, jak wskazano powyżej, ma związek wyłącznie z czynnościami opodatkowanymi na terytorium kraju (sprzedażą krajową oraz przemieszczeniem towarów w ramach przedsiębiorstwa), należy odwołać się to treści przywołanego wyżej art. 86 ust. 1 pkt 8 uVAT, który wyraźnie przyznaje podatnikowi prawo do odliczenia od wydatków związanych z czynnościami, które podlegają opodatkowaniu poza terytorium kraju, ale podlegałby takiemu opodatkowaniu gdyby były wykonywane w kraju. Taka sytuacja ma miejsce w przedstawionym stanie faktycznym, gdzie sprzedaż towarów dokonywana przez zagraniczny oddział w Rumunii, byłaby sprzedażą, która podlegałaby opodatkowaniu na terytorium kraju. Dodać należy, że podatnik posiada dokumenty, o którym mowa w ww. przepisie.

Mając na uwadze przedstawiony opis zdarzenia przyszłego oraz przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, Wnioskodawcy przysługuje w całości prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturze wystawionej przez i dokumentującej sprzedaż praw od posługiwania się znakiem towarowym. Dodatkowo należy zaznaczyć, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 88 uVAT, które wpływałyby ma prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Stanowisko prezentowane przez Spółkę znajduje potwierdzenie m.in. w interpretacjach indywidualnych wydanych przez:

  • Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. ITPP2/443- 419/14/AK, w którym stwierdził, że „Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie narzędzi, materiałów i usług, o których mowa we wniosku (ubrania robocze, przegląd samochodu, przejazd autostradą) (…)”
  • Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 16 kwietnia 2013 r. sygn. IBPP4/443- 26/13/LG, zdaniem którego „Wnioskodawcy przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego od dokonywanych zakupów towarów i usług, które dotyczą świadczenia usług przez Oddział zagraniczny Wnioskodawcy, gdyż podatek ten podlegałby odliczeniu, gdyby czynności te (świadczone usługi) byłyby wykonywane na terytorium kraju (…).”
  • Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 30 maja 2012 r. sygn. IBPP2/443- 145/12/ICz, gdzie uznał, że „(…) oddział posiada jedynie samodzielność organizacyjną (…), natomiast nie dysponuje możliwością prowadzenia działalności gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek, a prowadzona działalność stanowi jedynie część działalności gospodarczej jednostki macierzystej.” W konkluzji organ podatkowy stwierdził, że „przysługuje Jej prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupów dokonywanych na terytorium Polski na cele działalności gospodarczej oddziału funkcjonującego na terytorium Niemiec.”

Mając powyższe na uwadze Spółka wnosi o potwierdzenie stanowiska przedstawionego we wniosku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Należy wskazać, że niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego, natomiast w zakresie zdarzenia prezyszłego zostało wydane odrębne rozstrzygniecie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. 2012, poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.

Uznanie transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów oraz możliwość zastosowania 0% stawki podatku VAT

Rodzaj dokumentu: interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPP2/443-958/13-2/JS
Autor: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi

 

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 9 grudnia 2013 r. (data wpływu 11 grudnia 2013 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów oraz możliwości zastosowania 0% stawki podatku VAT – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 11 grudnia 2013 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów oraz możliwości zastosowania 0% stawki podatku VAT.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

W dniach 16.04.2013 r. – 24.04.2013 r. spółka X Sp. z o.o. (Wnioskodawca) dokonała sprzedaży towarów na rzecz kontrahenta z Rumunii. W momencie przeprowadzenia transakcji Spółka była zarejestrowana jako podatnik VAT UE. Towary, będące przedmiotem transakcji, zostały dostarczone z Polski do Rumunii, opuściły więc terytorium Polski i zostały przetransportowane do Rumunii, co przedstawia zebrana dokumentacja będąca w posiadaniu Zainteresowanego.
Przed dokonaniem dostawy do Rumunii Wnioskodawca wystąpił z prośbą do kontrahenta rumuńskiego o przeprowadzenie procedury rejestracji na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych. W dniu 16.04.2013 r. Ministerstwo Gospodarki i Finansów w Rumunii wydało certyfikat rejestracji do celów VAT określający nadanie w dniu 10.04.2013 r. numeru z przedrostkiem RO do transakcji wewnątrzwspólnotowych. Dokument ten został przesłany przez kontrahenta rumuńskiego do Spółki drogą elektroniczną. Procedura uzyskania aktywnego NIP do transakcji wewnątrzwspólnotowych została zakończona w dniu 22.05.2013 r. – w tym dniu NIP kontrahenta rumuńskiego był aktywny w systemie VIES. W dniu dokonania dostawy nabywca nie posiadał więc aktywnego NIP dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, ponieważ był w trakcie przeprowadzania procedury rejestracji, która jest długotrwała i skomplikowana na terenie Rumunii. Ze względu na podjęte zobowiązania i pomimo niezakończonej przez kontrahenta rumuńskiego rejestracji jako podatnika podatku VAT zidentyfikowanego na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych Wnioskodawca dokonał dostawy towarów na rzecz kontrahenta rumuńskiego.
W dniu 15.05.2013 r. Zainteresowany wystawił faktury sprzedaży za dokonaną dostawę towarów ze stawką VAT 0% traktując transakcję jako wewnątrzwspólnotową. W deklaracji podatkowej VAT złożonej za miesiąc maj 2013 r. Wnioskodawca wykazał sprzedaż towarów na rzecz kontrahenta rumuńskiego jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Z informacji przekazanych przez kontrahenta rumuńskiego wynika, że wykazał on opisaną transakcję jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca miał prawo uznać transakcję przemieszczenia towarów z Polski do Rumunii za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów i zastosować stawkę VAT 0%, pomimo iż odbiorca tych towarów – podmiot rumuński – w chwili dokonania tej transakcji rozpoczął, ale nie zakończył procedury rejestracji jako podatnik podatku VAT zidentyfikowany na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych…

Zdaniem Wnioskodawcy, przemieszczenie towarów z Polski do Rumunii na warunkach określonych powyżej stanowi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Spółka działała w dobrej wierze i spełniła wszystkie wymogi określone przepisami prawa krajowego niezbędne do uznania danej transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, do której można zastosować 0% stawkę VAT, z wyjątkiem jednego, tj. zakończenia rejestracji kontrahenta rumuńskiego jako podatnika VAT na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych, co było spowodowane skomplikowaną i długotrwałą procedurą rejestracji do transakcji wewnątrzwspólnotowych w Rumunii. Kontrahent rumuński wystąpił w przedmiotowej transakcji w charakterze podatnika wykazując dokonaną transakcję jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów.
Zgodnie z art. 138 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej państwa członkowskie zwalniają dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza terytorium danego państwa, ale na terytorium Wspólnoty, przez sprzedawcę, przez nabywcę lub na ich rzecz, dokonane dla innego podatnika lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem, działających w takim charakterze w państwie członkowskim innym niż państwo rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów. Natomiast art. 131 wymienionej dyrektywy stanowi, że zwolnienia przewidziane między innymi w art. 138 dyrektywy stosuje się bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych i na warunkach ustalanych przez państwa członkowskie w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień oraz zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć.
Według art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dyrektywa wiąże każde państwo członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej „wynikające z dyrektywy zobowiązanie państw członkowskich do osiągnięcia rezultatu w niej wskazanego, jak również powinność podjęcia wszelkich właściwych środków ogólnych lub szczególnych w celu zapewnienia wykonania tego zobowiązania, ciążą na wszystkich organach tych państw” (sprawa C-555/07 Kücükdeveci). Wynika z tego, że wszystkie organy administracji publicznej są zobowiązane tak wykładać przepisy prawa krajowego, by osiągnąć cel dyrektywy 2003/112/WE.
Natomiast jeśli w drodze wykładni prawa krajowego nie da się osiągnąć rezultatów zamierzonych dyrektywą, to przepisy dyrektywy stosuje się bezpośrednio, zgodnie z zasadą bezpośredniego skutku wertykalnego prawa europejskiego (C-138/07 Cobelfret, teza 58; C-188/89 Foster v British Gas).
Stanowisko w sprawie analogicznej do niniejszej zajął Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 27 września 2012 r. (sprawa C-587/10). Trybunał Sprawiedliwości uznał, że państwa członkowskie mają prawo wprowadzenia przepisów mających na celu zapewnienie prawidłowego poboru podatku i zapobiegania oszustwom z zastrzeżeniem, iż nie będą one wychodzić poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia takich celów. Środki te nie mogą być wykorzystywane w sposób podważający neutralność podatku VAT, która to zasada wymaga, aby zwolnienie z podatku VAT było przyznane, gdy zostaną spełnione wymogi merytoryczne, nawet jeśli niektóre wymogi formalne zostały pominięte przez podatnika – co odpowiada sytuacji zaistniałej w niniejszym przypadku, kiedy to procedura rejestracji kontrahenta z Rumunii jako podatnika VAT do celów wewnątrzwspólnotowych transakcji została przedłużona ze względów proceduralnych.
Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 marca 2010 r. o sygn. akt I FSK 1941/08 stwierdził, że w przypadku gdy spełnienie pozostałych warunków z art. 42 ustawy o VAT jest faktem niekwestionowanym, należy dokonać wykładni celowościowej, zgodnie z którą sam brak rejestracji nie może niweczyć uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uprawniającą do zastosowania stawki 0%, określonej w art. 41 ust. 3 ustawy.
Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji ITPP2/443-467/12/AW z dnia 06.07.2012 r. powołał się na wyrok TSUE z dnia 27 września 2007 r. w sprawie C-409/04 (pkt 70). Zgodnie z wyrokiem TSUE wewnątrzwspólnotowa dostawa towaru i wewnątrzwspólnotowe nabycie tego towaru stanowią w rzeczywistości jedną i tę samą czynność gospodarczą, nawet jeśli jest ona źródłem różnych praw i obowiązków zarówno dla stron, jak i dla organów podatkowych zainteresowanych państw członkowskich. Zatem każdemu wewnątrzwspólnotowemu nabyciu towarów opodatkowanemu w państwie członkowskim, w którym zakończono wewnątrzwspólnotową wysyłkę lub wewnątrzwspólnotowy transport towarów, zgodnie z art. 28a ust. 1 lit. a akapit pierwszy Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej ujednolicona podstawa wymiaru podatku, odpowiada dostawa zwolniona z opodatkowania w państwie członkowskim, w którym ta wysyłka lub transport zostały rozpoczęte, zgodnie z art. 28c część A lit. a akapit pierwszy tej dyrektywy. Wynika z tego, że zwolnienie od podatku dostawy wewnątrzwspólnotowej odpowiadającej nabyciu wewnątrzwspólnotowemu pozwala na unikanie podwójnego opodatkowania, a tym samym naruszania zasady neutralności podatkowej, na której zasadza się wspólny system podatku VAT.
Niedopuszczalne jest stosowanie przepisów, które w istocie prowadzą do podwójnego opodatkowania tej samej czynności (w przypadku niniejszej sprawy zarówno u dostawcy, jak i u nabywcy), co powoduje naruszenie jednej z podstawowych zasad funkcjonowania podatku od towarów i usług, tj. zasady neutralności, o której mówi także TSUE w przywołanym wyżej wyroku. W orzeczeniu tym, będącym częścią konsekwentnej linii orzeczniczej, Trybunał, odwołując się do zasady pewności prawa i proporcjonalności, podkreślał, że państwa członkowskie nie mogą wykraczać swoimi działaniami poza to, co jest niezbędne do realizacji celu wyznaczonego przez regulacje wspólnotowe. W okolicznościach faktycznych każdej konkretnej sprawy oceny działań podatnika należy dokonywać z uwzględnieniem tych właśnie zasad, zwłaszcza w sytuacji, gdy czynność wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru, określona w dyrektywie, została faktycznie dokonana, a tylko warunek wprowadzony przepisami prawa krajowego, i to o charakterze formalnym, może uniemożliwiać zakwalifikowanie tej czynności jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i ewentualnie stanowić podstawę do pozbawienia prawa do zastosowania preferencyjnej stawki VAT.
W przedmiotowej sprawie dotyczącej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów z Polski do Rumunii spełnione zostały wymogi wskazane w art. 138 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, gdyż towar został przetransportowany z jednego do drugiego kraju UE, opuścił terytorium Polski, a prawo rozporządzania towarem jak właściciel zostało przeniesione na nabywcę. Dostawa została dokonana przez podatnika mającego nadany NIP unijny na rzecz kontrahenta z Rumunii, który to kontrahent wykazał daną transakcję jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów i od tej transakcji zapłacił podatek VAT – co oznacza, że działał w charakterze podatnika w opisanej transakcji.
Przed dokonaniem dostawy Spółka poprosiła kontrahenta rumuńskiego o przeprowadzenie procedury rejestracji na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych. W dniu 16.04.2013 r. został wystawiony dokument dla kontrahenta rumuńskiego w postaci certyfikatu, potwierdzający nadanie w dniu 10.04.2013 r. numeru NIP dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, jednak procedura rejestracji zakończyła się dopiero 22.05.2013 r. W omawianej transakcji wszystkie wymogi merytoryczne związane z dokonaną transakcją zostały spełnione, by uznać ją za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
Nie został spełniony wymóg formalny dotyczący dokończenia rejestracji kontrahenta w Rumunii. Według Wnioskodawcy uchybienie to nie powinno mieć wpływu na zastosowanie do opisanej transakcji stawki 0%, gdyż w przeciwnym razie podważałoby to zasadę neutralności podatku od towarów i usług i spowodowałoby podwójne opodatkowanie – jednocześnie przez dostawcę i nabywcę.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

  • odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
  • eksport towarów;
  • import towarów na terytorium kraju;
  • wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
  • wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).
Art. 13 ust. 1 ustawy wskazuje, iż przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.

W myśl art. 13 ust. 2 ustawy, przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:

  1. podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
  2. osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
  3. podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
  4. podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.

Zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy, za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej podatnika.

Art. 13 ust. 6 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 r., stanowi, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, zarejestrowany jako podatnik VAT UE zgodnie z art. 97, z zastrzeżeniem ust. 7.
Zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, podlegający obowiązkowi zarejestrowania jako podatnicy VAT czynni, są obowiązani przed dniem dokonania pierwszej wewnątrzwspólnotowej dostawy lub pierwszego wewnątrzwspólnotowego nabycia zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego w zgłoszeniu rejestracyjnym, o którym mowa w art. 96, o zamiarze rozpoczęcia wykonywania tych czynności.
Na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
W myśl art. 146a pkt 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 r., w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.
Stosownie do art. 41 ust. 3 ustawy, w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42.

W myśl art. 42 ust. 1 ustawy, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że:

  1. podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej;
  2. podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju;
  3. podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.

Zgodnie z art. 42 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:

  • dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
  • specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku
    – z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

Stosownie do art. 42 ust. 11 ustawy, w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:

  1. korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
  2. dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
  3. dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
  4. dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Europejski Trybunał Sprawiedliwości w orzeczeniu C-409/04 w sprawie Teleos plc i inni zawarł tezę, gdzie wskazuje na główne cechy dostaw wewnątrzwspólnotowych. Jak podaje, „uznanie danej dostawy lub danego nabycia za czynności wewnątrzwspólnotowe musi być dokonywane na podstawie elementów obiektywnych, takich jak fizyczne przemieszczenie towarów pomiędzy państwami członkowskimi. (…) Wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru następuje, a zwolnienie od podatku dostawy wewnątrzwspólnotowej znajduje zastosowanie tylko wtedy, gdy prawo do rozporządzenia towarem jak właściciel zostało przeniesione na nabywcę i gdy dostawca ustali, że towar ten został wysłany lub przetransportowany do innego państwa członkowskiego i że w wyniku wysyłki lub transportu fizycznie opuścił terytorium państwa członkowskiego dostawy”.
Zatem należy uznać, że dostawa wewnątrzwspólnotowa oznacza dostawę towarów, a więc musi nastąpić przeniesienie prawa do rozporządzenia towarem jak właściciel, towar musi być transportowany pomiędzy dwoma państwami członkowskimi Wspólnoty, a transakcje muszą być dokonywane pomiędzy podatnikami tych państw członkowskich.
Wskazać należy, że artykuł 42 ust. 1 pkt 1 ustawy nie wskazuje, w jaki sposób należy uzyskać potwierdzenie faktu, iż nabywca posiada właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla potrzeb wewnątrzwspólnotowych transakcji nadany przez państwo członkowskie. Bazę tych numerów zawiera system VIES, który jest systemem informatycznym, umożliwiającym państwom członkowskim Unii Europejskiej wymianę informacji o dokonywanych transakcjach wewnątrzwspólnotowych. Zapewnia on również dostęp do bazy danych numerów identyfikacyjnych podatników VAT, stosowanych w transakcjach wewnątrzwspólnotowych.
Z opisu sprawy wynika, że w dniach 16.04.2013 r. – 24.04.2013 r. Wnioskodawca dokonał sprzedaży towarów na rzecz kontrahenta z Rumunii. W momencie przeprowadzenia transakcji Spółka była zarejestrowana jako podatnik VAT UE. Towary, będące przedmiotem transakcji, zostały dostarczone z Polski do Rumunii, opuściły więc terytorium Polski i zostały przetransportowane do Rumunii, co przedstawia zebrana dokumentacja będąca w posiadaniu Zainteresowanego. Przed dokonaniem dostawy do Rumunii Wnioskodawca wystąpił z prośbą do kontrahenta rumuńskiego o przeprowadzenie procedury rejestracji na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych. W dniu 16.04.2013 r. Ministerstwo Gospodarki i Finansów w Rumunii wydało certyfikat rejestracji do celów VAT określający nadanie w dniu 10.04.2013 r. numeru z przedrostkiem RO do transakcji wewnątrzwspólnotowych. Dokument ten został przesłany przez kontrahenta rumuńskiego do Spółki drogą elektroniczną. Procedura uzyskania aktywnego NIP do transakcji wewnątrzwspólnotowych została zakończona w dniu 22.05.2013 r. – w tym dniu NIP kontrahenta rumuńskiego był aktywny w systemie VIES. W dniu dokonania dostawy nabywca nie posiadał więc aktywnego NIP dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, ponieważ był w trakcie przeprowadzania procedury rejestracji, która jest długotrwała i skomplikowana na terenie Rumunii. Ze względu na podjęte zobowiązania i pomimo niezakończonej przez kontrahenta rumuńskiego rejestracji jako podatnika podatku VAT zidentyfikowanego na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych Wnioskodawca dokonał dostawy towarów na rzecz kontrahenta rumuńskiego.
W dniu 15.05.2013 r. Zainteresowany wystawił faktury sprzedaży za dokonaną dostawę towarów ze stawką VAT 0% traktując transakcję jako wewnątrzwspólnotową. W deklaracji podatkowej VAT złożonej za miesiąc maj 2013 r. Wnioskodawca wykazał sprzedaż towarów na rzecz kontrahenta rumuńskiego jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Z informacji przekazanych przez kontrahenta rumuńskiego wynika, że wykazał on opisaną transakcję jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów.
Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy prawa należy wskazać, że jeżeli w przedmiotowej sprawie nastąpiło rzeczywiste przemieszczenie towarów z terytorium Polski na terytorium Rumunii, w celu przeniesienia na konkretny podmiot prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, to tym samym transakcja ta spełnia przesłanki uznania jej za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Przy czym, jeżeli w okolicznościach niniejszej sprawy w dniu 16.04.2013 r. Ministerstwo Gospodarki i Finansów w Rumunii wydało kontrahentowi z Rumunii certyfikat rejestracji do celów VAT określający nadanie w dniu 10.04.2013 r. numeru z przedrostkiem RO do transakcji wewnątrzwspólnotowych, to pomimo iż procedura uzyskania aktywnego NIP do transakcji wewnątrzwspólnotowych została zakończona w dniu 22.05.2013 r., to należy stwierdzić, że został spełniony warunek z art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy. W przypadku więc, gdy Wnioskodawca przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium Rumunii, to Zainteresowany, będący zarejestrowanym jako czynny podatnik VAT UE, ma prawo do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0%.
Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Wskazać należy, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
Jednocześnie zaznacza się, że od 1 stycznia 2014 r. przepis art. 13 ust. 6 ustawy otrzymał brzmienie: wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7.
Z kolei art. 146a pkt 1 ustawy brzmi następująco: w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.

Jakie jest miejsce świadczenia usług magazynowania?

Rodzaj dokumentu: interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP2/443-1198/10/AF
Autor: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112 poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 3 listopada 2010 r. (data wpływu 24 listopada 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie miejsca świadczenia i stawki podatku dla usługi składowania – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 24 listopada 2010 r. złożono wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie miejsca świadczenia i stawki podatku dla usługi składowania.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka dokonuje sprzedaży wyrobów przez siebie wyprodukowanych podmiotowi rumuńskiemu, który posiada aktywny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych. Zgodnie z podpisaną umową firma rumuńska będzie ponosiła koszty składowania za wyroby zamówione, a nieodebrane. Wyroby te składowane są w zewnętrznej chłodni. Za usługę składowania Spółka otrzymuje fakturę od właściciela chłodni. W związku z tym, w umowie zawarto zapis, że za nieodebrany w terminie towar podmiot rumuński będzie ponosił koszty jego składowania. Na koniec każdego miesiąca, zgodnie z umową, Spółka wystawia fakturę VAT za składowanie. Usługę składowania zakwalifikowała do usługi związanej z nieruchomością.
Na podstawie art. 28e ustawy o podatku od towarów i usług, Spółka ustaliła, że miejscem świadczenia usługi składowania jest miejsce położenia magazyny, tj. Polska. Kontrahent rumuński uważa natomiast, że usługa ta nie powinna być opodatkowana w Polsce. Uważa, że miejscem świadczenia usługi składowania jest miejsce, w którym usługobiorca posiada siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności, tj. Rumunia.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy miejscem świadczenia usługi składowania jest miejsce położenia magazynu, w którym są składowane i schładzane towary, czy też miejscem świadczenia usługi jest miejsce, w którym nabywca posiada siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności…

Zdaniem Wnioskodawcy, usługi składowania są opodatkowane w Polsce i wymaga to zastosowania stawki podatku w wysokości 22%. Jako uzasadnienie wskazała, że usługa składowania jest świadczona na rzecz kontrahenta, który jest podatnikiem, o którym mowa w art. 28a ustawy o podatku od towarów i usług, mającym siedzibę w kraju Unii Europejskiej innym niż Polska. Podatnik ten nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski. Spółka, powołując treść art. 28b ww. ustawy, wskazała na wyjątek określony w art. 28e ustawy, dotyczący świadczenia usług związanych z nieruchomościami.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.

Rumunia w polskich mediach

W ostatnich miesiącach dało się zauważyć zwiększone zainteresowanie polskich mediów gospodarczych polsko-rumuńską wymianą handlową. Serię artykułów o tej tematyce opublikował dziennik „Rzeczpospolita”. Poniżej przedstawiamy zagadnienia opisane w kolejnych numerach dodatku „Dobra Firma”.

 

1. Inwestycja w Rumunii, podatki w Polsce
Data publikacji: poniedziałek, 26 lipca 2010

Jakie obowiązki wobec fiskusa ma polski przedsiębiorca inwestujący w Rumunii?

 

2. Oddelegowany do pracy w Rumunii nie zawsze może tam rozliczać się z fiskusem
Data publikacji: poniedziałek, 2 sierpnia 2010

Dochody pracownika będą opodatkowane w tym kraju, w którym ma on miejsce zamieszkania. Przy czym, aby dla celów podatkowych zamieszkać za granicą, nie zawsze wystarczy tylko tam się przeprowadzić.

 

3. Czy rumuńska spółka córka może generować koszty podatkowe w Polsce?
Data publikacji: poniedziałek, 16 sierpnia 2010

Przedsiębiorca zainteresowany ekspansją na rynek rumuński zazwyczaj decyduje się na założenie w Rumunii spółki zależnej. Taki krok ułatwia wiele rozliczeń finansowych i podatkowych. Zakładając za granicą spółkę zależną, trzeba się wszak liczyć z tym, że związanych z takim działaniem wydatków nie uwzględnimy przy rozliczaniu podatku w kraju.

 

4. Sprawdź numer VAT rumuńskiego partnera
Data publikacji: czwartek, 26 sierpnia 2010

Przedsiębiorca rozpoczynający współpracę z zagranicznym kontrahentem jest zainteresowany potwierdzeniem jego statusu jako unijnego podatnika VAT. Gdzie powinien szukać takich informacji?

 

5. Pożyczki dla rumuńskiej spółki bez PCC
Data publikacji: poniedziałek, 6 września 2010

Zasilając pożyczką rumuńską spółkę córkę, możemy uniknąć zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych w Polsce. O ile spełnimy ustawowe warunki. Nieopodatkowana będzie też zmiana umowy rumuńskiej spółki.

 

6. Gdzie pośrednik powinien rozliczyć się z VAT – w Polsce czy w Rumunii?
Data publikacji: czwartek, 16 września 2010

Czy Spółka powinna od usług najmu sprzętu – dźwigów płacić podatek dochodowy na terenie wymienionych państw, czy tylko w Polsce?

Rodzaj dokumentu: interpretacja indywidualna
Sygnatura : ILPB3/423-60/10-4/MM
Referencje: ILPB3/423-60/10-5/MM, interpretacja indywidualna

Autor: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu

 

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. u. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. u. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przedstawione we wniosku z dnia 05 stycznia 2010 r. (data wpływu 11 stycznia 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie opodatkowania dochodów z tytułu najmu dźwigów w Rumunii – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 11 stycznia 2010 r. został złożony ww. wniosek – uzupełniony pismem z dnia 16 marca 2010 r. (data wpływu 18 marca 2010 r.) – o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie opodatkowania dochodów z tytułu najmu dźwigów w Rumunii i Bułgarii.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka uzyskuje dochody na terenie Bułgarii i Rumunii. Przedmiotem uzyskiwania dochodów w tych krajach jest najem sprzętu budowlanego (dźwigi), należącego do przedsiębiorstwa polskiego, które nie posiada zakładu ani placówki stałej na terenie Państwa, w którym uzyskuje dochody. Faktury za usługi najmu dla firm w Rumunii i Bułgarii są wystawiane w siedzibie firmy. Dochody z tych usług zostały opodatkowane w 100% w deklaracji CIT-8 w Polsce.

Firma w Rumunii żąda od Spółki zwrotu 10% od wartości każdej faktury tytułem podatku dochodowego, który według ich stanowiska powinien być zapłacony na terenie Rumunii, a przez przeoczenie tej wartości nie został potrącony. Firma w Bułgarii nie ma wyrobionego stanowiska i wstrzymała część płatności za faktury Spółki.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Spółka powinna od usług najmu sprzętu – dźwigów płacić podatek dochodowy na terenie wymienionych państw, czy tylko w Polsce…

Zdaniem Wnioskodawcy, dochody te Spółka powinna opodatkować tylko w Polsce, ponieważ nie posiada na terenie wymienianych państw zakładu ani stałej placówki.

Stanowisko Spółka opiera na artykułach nr 7 i 23 ustawy z Bułgarią oraz artykułach nr 7 i 24 ustawy z Rumunią.

Odpowiedź jest dla Spółki ważna, ponieważ w przypadku zapłaty podatku dochodowego w Rumunii i Bułgarii Spółka będzie występować z korektą CIT-8.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. u. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.), podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.

W myśl art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jeżeli podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, osiągają również dochody (przychody) poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i dochody te podlegają w obcym państwie opodatkowaniu, a nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 17 ust. 1 pkt 3, w rozliczeniu za rok podatkowy dochody (przychody) te łączy się z dochodami (przychodami) osiąganymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. w tym wypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi zapłaconemu w obcym państwie. Kwota odliczenia nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym państwie.

Na podstawie art. 20 ust. 6 tej ustawy, łączna kwota odliczenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie może przekroczyć tej części podatku, która została obliczona przed dokonaniem odliczenia i która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany z tego źródła dochodu.

Przepisy art. 20 – 22 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 22a ww. ustawy).

Przepisy poszczególnych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania zawierają rozwiązania szczególne w stosunku do przepisów ustaw podatkowych i na podstawie art. 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, mają pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Rumunii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Warszawie dnia 23 czerwca 1994 r. (Dz. u. 1995 Nr 109, poz. 530), należności licencyjne powstające w Umawiającym się Państwie, wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

Jednakże należności licencyjne, o których mowa w ustępie 1 tego artykułu, mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i zgodnie z prawem tego Państwa, lecz gdy odbiorca tych należności jest ich właścicielem, ustalony podatek nie może przekroczyć 10 procent kwoty brutto należności licencyjnych (art. 12 ust. 2 tej umowy).

Stosownie natomiast do art. 12 ust. 3 ww. umowy, określenie „należności licencyjne”, użyte w niniejszym artykule, oznacza wszelkiego rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin oraz filmami i taśmami nadawanymi przez radio lub telewizję, transmisjami satelitarnymi lub kablowymi rozpowszechnianymi publicznie przez jakikolwiek rodzaj elektronicznych środków przekazu, albo patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego, jak również za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, lub za informacje związane z doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej.

Postanowień ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu nie stosuje się, jeżeli właściciel należności licencyjnych, mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, prowadzi w drugim Umawiającym się Państwie, z którego pochodzą należności licencyjne, działalność gospodarczą przez zakład w nim położony bądź wykonuje wolny zawód za pomocą stałej placówki tam położonej, a prawa lub majątek, z których tytułu wypłacane są należności licencyjne, rzeczywiście wiążą się z działalnością takiego zakładu lub stałej placówki. w takim przypadku stosuje się odpowiednio, w zależności od konkretnej sytuacji, postanowienia artykułu 7 lub artykułu 15 niniejszej umowy (art. 12 ust. 4 umowy).

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Spółka uzyskuje dochody na terenie Rumunii z tytułu najmu sprzętu budowlanego, tj. dźwigów. Spółka nie posiada zakładu ani placówki stałej na terenie Rumunii.

Przez sformułowanie „należności licencyjne” w odniesieniu do należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego należy uznać opłaty za wynajęcie, wydzierżawienie lub inne korzystanie z takiego urządzenia przemysłowego na podstawie zawartej umowy, w wyniku której następuje oddanie urządzenia przemysłowego w używanie. Należy nadmienić, że pojęcie „należności licencyjnych” zawarte w umowie nie dotyczy wszelkich opłat dokonywanych w związku z zawartymi kontraktami, lecz wyłącznie tych, w których mamy do czynienia z ustanowieniem prawa do ich użytkowania (używania).

Podkreślić należy, że zarówno postanowienia umowy, jak i przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawierają definicji urządzenia przemysłowego.

Zatem, aby wyjaśnić sens tego pojęcia należy sięgnąć do języka potocznego wyrażonego w określeniach słownikowych (por. uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6.12.1996 r., sygn. akt III SA 1091-1092/94, publ. LEX nr 27418, Glosa 1998, nr 9, s. 31, Monitor Prawniczy 1998, nr 6, s. 237). i tak, według „Słownika Języka Polskiego” (PWN Warszawa 1996 r. tom III, str. 575) urządzenie jest rodzajem mechanizmu lub zespołem elementów, przyrządów, służącym do wykonywania określonych czynności, ułatwiającym pracę; urządzenie przeładunkowe, transportowe. Przymiotnik „przemysłowy” oznacza natomiast dotyczący przemysłu, związany z przemysłem, stosowany w przemyśle (Mały słownik języka polskiego; PWN Warszawa 1995 r.).

W świetle zaprezentowanego rozumienia omawianego terminu uzasadniony jest pogląd, że przedmiotowe dźwigi należy zaliczyć do urządzeń przemysłowych, o których mowa w art. 12 ust. 3 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Wobec powyższego, zapłata wynagrodzenia na rzecz Spółki przez kontrahenta z Rumunii z tytułu wynajmu przedmiotowych dźwigów stanowi – w świetle art. 12 ww. umowy polsko – rumuńskiej – zapłatę należności licencyjnej. Jednocześnie, postanowienia dotyczące opodatkowania zysku przedsiębiorstwa (art. 7 umowy polsko – rumuńskiej) nie znajdą w przedmiotowej sprawie zastosowania.

Zatem, podmiot rumuński winien pobrać jako płatnik, na gruncie umowy polsko – rumuńskiej (przy uwzględnieniu przepisów prawa rumuńskiego) podatek od wypłaconych na rzecz Spółki należności licencyjnych. Jednak na mocy art. 12 ust. 2 ww. umowy, o ile Spółka w dniu wypłaty należności licencyjnych jest ich właścicielem, podmiot rumuński ma prawo obniżyć stawkę podatku do wysokości 10 % kwoty brutto tych należności.

Reasumując powyższe, w związku z uzyskaniem przez Spółkę dochodów (należności licencyjnych wypłaconych przez podmiot rumuński) na terenie Rumunii z tytułu najmu sprzętu – dźwigów, Spółka powinna zapłacić podatek u źródła na terenie Rumunii.

Jednocześnie nadmienia się, że umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, oparte na modelu OECD, zwalniają z opodatkowania w kraju siedziby podatnika niektóre dochody na rzecz ich opodatkowania za granicą, w kraju źródła. Umowy jednocześnie wskazują zastosowanie odpowiedniej metody unikania podwójnego opodatkowania wobec uzyskanych dochodów.

Zatem, zgodnie z art. 25 ust. 1 lit. b umowy polsko – rumuńskiej, jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami artykułów 10, 11, 12 i 13 może być opodatkowany w Rumunii, to Polska zezwoli na odliczenie od podatku dochodowego tej osoby kwoty równej podatkowi zapłaconemu w Rumunii. Jednakże takie odliczenie nie może przekroczyć tej części podatku, jaka została obliczona przed dokonaniem odliczenia i która odpowiednio przypada na dochód, który może być opodatkowany w Rumunii.

Zatem, Spółka jest zobowiązana dochód uzyskany od rumuńskiej spółki doliczyć do swoich dochodów uzyskanych w Polsce i opodatkować według zasad ogólnych, może jednak skorzystać z prawa do odliczenia zapłaconego w Rumunii podatku u źródła na podstawie art. 25 ust. 1 lit. b ww. umowy polsko – rumuńskiej w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Nadmienia się, iż wniosek Spółki dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie opodatkowania dochodów z tytułu najmu dźwigów w Bułgarii został rozpatrzony odrębną interpretacją wydaną w dniu 01 kwietnia 2010 r. nr ILPB3/423-60/10-5/MM.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

 

 

 

 

 

Czy Wnioskodawca prawidłowo stosuje stawki podatku VAT od wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów – sprzedaż regałów i konstrukcji stalowych? Czy Wnioskodawca prawidłowo stosuje stawki podatku VAT do usługi nadzoru montażu wyżej wymienionych towarów? Czy Wnioskodawca prawidłowo stosuje stawki podatku VAT do usługi transportu wewnątrzwspólnotowego przy jednoczesnej dostawie towarów?

Rodzaj dokumentu: interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP2/443-676/09-2/AZ
Referencje: ILPP2/443-553/10-4/EWW, interpretacja indywidualna
Autor: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie

 

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Strony, przedstawione we wniosku z dnia 18 czerwca 2009 r. (data wpływu 19 czerwca 2009 r.) – o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 19 czerwca 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Od 2008 roku Wnioskodawca prowadzi indywidualną działalność gospodarczą w zakresie PKWiU 46.90Z – sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana, 51.90Z – pozostała sprzedaż i 43.99 – pozostałe specjalistyczne roboty budowlane gdzie indziej niesklasyfikowane.
W ramach tych działalności sprzedaje regały sklepowe, magazynowe i konstrukcje stalowe, wykonuje nadzór montażu ekip podwykonawców z Polski, organizuje transport elementów składowych konstrukcji. Cała działalność odbywa się dla wewnątrzwspólnotowego kontrahenta rumuńskiego. Konstrukcje stalowe, regały magazynowe są elementami zabudowy (budowa magazynu) na podstawie, której opiera się cała budowla. Są kotwione (przytwierdzone) do podłoża nieruchomości i w ten sposób są na stałe z nią związane.
Przy konstrukcjach stalowych i regałach magazynowych, które Wnioskodawca sprzedaje, nadzoruje prace montażystów podwykonawców z Polski. Na usługę nadzoru ma podpisaną umowę z kontrahentem rumuńskim. Powyższy nadzór nie wymaga odpowiednich kwalifikacji i uprawnień budowlanych.
Przy wystawianiu faktur na usługę Wnioskodawca stosuje art. 27 ust. 2 pkt 1 – podatek 0%. Przy wystawianiu faktur sprzedaży towaru – wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów – WDT – 0% Dostawa elementów stalowych – transport do Rumunii, stawka podatku VAT – NP – zgodnie z art. 28 ust. 3 ustawy VAT. Dostawa towarów i nadzór montażu wykonywany jest na rzecz zarejestrowanego podatnika VAT-UE.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

  1. Czy Wnioskodawca prawidłowo stosuje stawki podatku VAT od wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów – sprzedaż regałów i konstrukcji stalowych…
  2. Czy Wnioskodawca prawidłowo stosuje stawki podatku VAT do usługi nadzoru montażu wyżej wymienionych towarów…
  3. Czy Wnioskodawca prawidłowo stosuje stawki podatku VAT do usługi transportu wewnątrzwspólnotowego przy jednoczesnej dostawie towarów…

Zdaniem Wnioskodawcy, przy WDT stawka 0% stosowana jest prawidłowo, jeśli spełnione są określone warunki, tj. Wnioskodawca dostarcza towar na rzecz podatnika VAT-UE i posiada stosowne dokumenty. Podatnik prawidłowo stosuje stawkę NP przy usługach nadzoru nad montażem regałów i konstrukcji stalowych wykonywanych na rzecz podatnika VAT-UE Przy dostawie towarów WDT wraz z transportem należy zastosować stawkę 0% do WDT i NP do usług transportowych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlega wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Art. 13 ust. 1 ww. ustawy stanowi, iż przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju (…).
Zgodnie z art. 41 ust. 3 cyt. ustawy, w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42.
Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0% pod warunkiem, że:

  1. podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10 na fakturze stwierdzającej dostawę towarów;
  2. podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.

W świetle ust. 3 powołanego artykułu, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:

  1. dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
  2. kopia faktury,
  3. specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.)

Uregulowanie zawarte w art. 42 ust. 4 ww. ustawy wskazuje, iż w przypadku wywozu towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez jego nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy, podatnik oprócz dokumentów, o których mowa w ust. 3 pkt 2 i 3 (tj. kopia faktury i specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku), powinien posiadać dokument zawierający co najmniej:

  1. imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabywcy tych towarów;
  2. adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby lub miejsca zamieszkania nabywcy;
  3. określenie towarów i ich ilości;
  4. potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
  5. rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub numer lotu – w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego.

W myśl art. 42 ust. 11 cyt. ustawy, w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:

  1. korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
  2. dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
  3. dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
  4. dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Jak wynika z powyższych uregulowań, prawo podatnika do zastosowania przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów, preferencyjnej stawki podatku w wysokości 0% uzależnione jest od posiadania dokumentów potwierdzających jednoznacznie, iż doszło do wywozu towaru poza terytorium Polski. Istotą przywołanych przepisów jest zobowiązanie podatnika do udowodnienia, iż towary będące przedmiotem dostawy rzeczywiście opuściły terytorium kraju, ze względu na korzystniejsze skutki podatkowe, niż w przypadku dostaw krajowych.
Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wewnątrzwspólnowej dostawy towarów mają dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 i ust. 4 ustawy, natomiast dokumenty z ust. 11 pełnią funkcję uzupełniającą, w przypadku, gdy dokumentacja podstawowa nie potwierdza jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy. Sformułowanie „…co najmniej …” zawarte w art. 42 ust. 4 ustawy wskazuje, iż ww. elementy wskazane w pkt 1–5 muszą zostać zawarte w ww. dokumencie. Zatem jedynie ewentualne braki w treści dokumentacji podstawowej mogą być uzupełnione dokumentami, o których mowa w art. 42 ust. 11 ustawy.
Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą sklasyfikowaną pod symbolem PKWiU 46.90Z – sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana, 51.90Z – pozostała sprzedaż i 43.99 – pozostałe specjalistyczne roboty budowlane gdzie indziej niesklasyfikowane. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonuje sprzedaży towarów na rzecz wewnątrzwspólnotowego kontrahenta rumuńskiego. Unijny nabywca towarów Wnioskodawcy posiada właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych – VAT-UE. Wnioskodawca posiada stosowne dokumenty umożliwiające zastosowanie stawki 0% dla wewnątrzwspolnotowej dostawy towarów.
Mając na uwadze powyższe regulacje stwierdzić należy, iż aby do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów zastosować stawkę 0% podatnik musi posiadać w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem WDT zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone na terytorium innego państwa członkowskiego.
Jeśli Wnioskodawca posiada dokumenty wymienione w przywołanych wyżej przepisach art. 42 ust. 3, 4 i ust. 11 ww. ustawy o podatku od towarów i usług, które łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju – ma prawo do zastosowania do zastosowania 0% stawki podatku VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
Zgodnie z treścią art. 27 ust. 1 ustawy w przypadku świadczenia usług miejscem świadczenia jest miejsce, gdzie świadczący usługę posiada siedzibę, a w przypadku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności, z którego świadczy usługi – miejsce, gdzie świadczący usługę posiada stałe miejsce prowadzenia działalności; w przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności – miejsce stałego zamieszkania, z zastrzeżeniem ust. 2 – 6 i art. 28.
Od tej ogólnej zasady dotyczącej miejsca świadczenia przy świadczeniu usług określono w cytowanej ustawie szereg wyjątków.
I tak, zgodnie z art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy, w przypadku świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez rzeczoznawców majątkowych i pośredników w obrocie nieruchomościami oraz usług przygotowywania i koordynowania prac budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego – miejscem świadczenia usług jest miejsce położenia nieruchomości.
Z przedstawionego wniosku wynika, iż Wnioskodawca wykonuje również nadzór montażu ekip podwykonawców z Polski na rzecz kontrahenta rumuńskiego. Konstrukcje stalowe, regały magazynowe są elementami zabudowy, na podstawie której opiera się cała budowla (magazyn).
Zatem wykonywane przez Wnioskodawcę usługi nadzoru związane z konkretną nieruchomością, którą da się zlokalizować co do miejsca jej położenia – podlegają opodatkowaniu w kraju, w którym znajduje się nieruchomość, czyli w Rumunii.
A więc Podatnik prawidłowo stosuje stawkę NP (nie podlega) przy usługach nadzoru nad montażem regałów i konstrukcji stalowych wykonywanych na rzecz podatnika VAT-UE.
Wnioskodawca podaje także, iż świadczy usługę transportową na rzecz kontrahenta rumuńskiego, który podaje swój numer VAT-UE, pod którym jest zarejestrowany w Rumunii na potrzeby podatku od towarów i usług.
Zgodnie z art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w przypadku świadczenia usług transportowych, miejscem świadczenia usług jest miejsce, gdzie odbywa się transport, z uwzględnieniem pokonanych odległości, z zastrzeżeniem art. 28.
Stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w przypadku transportu towarów, którego rozpoczęcie i zakończenie ma miejsce odpowiednio na terytorium dwóch różnych państw członkowskich, miejscem świadczenia usługi jest miejsce, gdzie transport towarów się rozpoczyna, z zastrzeżeniem ust. 3. Zastrzeżenie wynikające z ust. 3 dotyczy sytuacji, gdy nabywca wspomnianej usługi podał dla tej czynności świadczącemu wewnątrzwspólnotową usługę transportu towarów numer, pod którym jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia transportu. Wówczas w takim przypadku miejscem świadczenia usługi jest terytorium państwa członkowskiego, które wydało nabywcy ten numer.
W odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego uznać należy, że Wnioskodawca świadczyć będzie wewnątrzwspólnotową usługę transportu towarów, do której zastosowanie mają wspomniane zapisy art. 28 ustawy o podatku od towarów i usług.

Z wniosku wynika, iż miejscem rozpoczęcia transportu towarów jest Polska. Zatem świadczenie ww. usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium kraju. Jednakże kontrahent rumuński podaje swój numer VAT-UE. W przedmiotowej sytuacji znajdzie więc zastosowanie art. 28 ust. 3 ww. ustawy o VAT, zgodnie z którym miejscem świadczenia usługi dla wewnatrzwspólnotowej usługi transportowej jest terytorium państwa członkowskiego, które wydało nabywcy ten numer. Zatem przedmiotowa usługa podlega opodatkowaniu na terytorium Rumunii.
Mając powyższe na uwadze, stanowisko Wnioskodawcy uznaje się za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.

 

 

Zapisz się na newsletter!

Będziemy dostarczali Ci wieści z rynku, porady ekspertów oraz informacje o najważniejszych targach, wystawach i konferencjach.

free newsletter templates powered by FreshMail