Masz pytanie? Zadzwoń: +48-32-724-39-41

Aktualności

HomeHome

Rumunia potrzebuje prawdziwych reform

Cięcie i tak niskich rumuńskich emerytur o 15 proc. czy podnoszenie VAT z 19 do 24 proc. to naśladowanie trendu oszczędnościowego w innych krajach UE. Działania te nie przyniosą pożądanych efektów gospodarczych, usprawiedliwią jedynie brak realnych reform. Sama tylko redukcja rozbuchanej administracji dałaby więcej niż podwyżka VAT – mówi Tudor Smirna, ekspert Instytutu Ludwiga von Misesa w Bukareszcie.

Rozmowa z ekspertem ds. polsko-rumuńskiej wymiany gospodarczej

„W Unii łatwiej”

Rozmowa z panią Haliną Gołębicką, I Radcą, Kierownikiem Wydziału Promocji Handlu i Inwestycji Ambasady RP w Bukareszcie, o polskich przedsiębiorcach w Rumunii i rumuńskich inwestycjach w Polsce

– Jak Rumuni oceniają Polski rynek i polskich partnerów handlowych?

– Polskie produkty są postrzegane w Rumunii jako dobre jakościowo i średnie cenowo: polskie przedsiębiorstwa oferują wysokiej jakości wyroby po cenach niższych niż firmy z Europy Zachodniej. Ważna jest też bliskość geograficzna naszych krajów oraz przychylne i otwarte nastawienie obywateli Rumunii do Polaków. Szereg firm polskich, które pragną rozwijać swoją działalność, często rozważa także wejście na rynek rumuński. Z drugiej strony niestety nie ma jeszcze większych inwestycji rumuńskich w Polsce, choć trzeba zaznaczyć, że firma Aurelian Oil & Gas PLC (w kooperacji z Kulczyk Holding) prowadzi prace przygotowawcze dotyczące odwiertów wydobywczych gazu.

– Co z kolei przyciąga do Rumunii polskich inwestorów?

– Rumunia ma do zaoferowania naprawdę dużo. Do mocnych stron Rumunii, w porównaniu z Polską, można zaliczyć niskie koszty pracy i korzystne położenie geograficzne. Rumunia jest potencjalną bazą rozwoju na całe Bałkany. Nie bez znaczenia dla zaufania biznesowego stało się członkowstwo w Unii Europejskiej. Podatki rumuńskie są niższe niż w Polsce, podatek dochodowy dla przedsiębiorców (CIT) i dla osób fizycznych (PIT) jest podatkiem liniowym i wynosi 16%, VAT tylko 19%. Rumunii to ludzie otwarci, chętni do współpracy i znający języki obce, w szczególności angielski w stopniu wyższym niż w Polsce.

– Rumunia była i często jeszcze jest kojarzona przez Polaków z pozostałościami komunizmu i korupcją. Od roku 2007 Rumunia, jako członek Unii Europejskiej, ma na pewno większą wiarygodność jako partner handlowy. Jakie zmiany w polsko-rumuńskiej wymianie gospodarczej przyniosło wejście Rumunii do Unii Europejskiej?

– Na samym początku trochę historii i statystyki; trzeba podkreślić, że nasza obecność w Unii to już sześć lat, a staż Rumunii to dopiero trzy lata. Od 1 stycznia 2007 r., kiedy Polska i Rumunia otworzyły wzajemnie swoje rynki dla czterech unijnych swobód, przedsiębiorcy nie sygnalizują już barier w dostępie do rynku partnera. Od tego momentu nastąpił dynamiczny wzrost w rozwoju rumuńsko-polskich obrotów towarowych. Likwidacja barier w handlu zagranicznym, dostęp do jednolitego rynku i wzrost konsumpcji po stronie rumuńskiej, znalazły swoje odzwierciedlenie w wynikach polsko-rumuńskiej wymiany handlowej, która po raz pierwszy przekroczyła w 2007 r. 2 mld euro. W porównaniu do wyników sprzed członkostwa w Unii Europejskiej wartość naszych obrotów, eksportu i importu, podwoiła się. Niestety kryzys ogólnoświatowy miał głęboki wpływ na gospodarkę rumuńską i wyraźny wpływ na spadek wymiany handlowej w 2009 r.

– Polska przeszła przez kryzys łagodniej niż inne kraje europejskie. Nazywa się ją „zieloną wyspą” – jedynym krajem Unii, który w 2009 r. zanotował wzrost PKB. Jakie skutki kryzysu są najbardziej odczuwalne w Rumunii?

– Rumunia, podobnie jak większość krajów Europy, nie uniknęła spowolnienia gospodarczego. Okołokryzysowa recesja w Rumunii objawiająca się spadkiem wartości PKB, zmniejszeniem produkcji przemysłowej i wzrostem bezrobocia wpłynęła na mniejszy popyt na towary z zagranicy zarówno z perspektywy przedsiębiorstw jak i konsumentów. Jednocześnie Rumunia zwiększyła wielkość sprzedaży na rynku polskim, co przyniosło wzrost rumuńskiego eksportu, mimo faktu, że gospodarka polska lepiej radzi sobie z kryzysem. Saldo obrotów towarowych handlu zagranicznego z Rumunią jest dla Polski ciągle dodatnie, chociaż zmniejszyło się o ok. 40% i wyniosło po czterech kwartałach 2009 r. 738,40 mln euro.

– Język rumuński nie jest ani łatwy, ani powszechnie wśród Polaków znany. Czy bariera językowa nie jest problemem w kontaktach biznesowych oraz przy załatwianiu spraw urzędowych w Rumunii?

– Bariery językowe nie są takie jak się w Polsce powszechnie wydaje. Znajomość języka angielskiego jest w Rumunii wyższa niż w Polsce, dotyczy to także urzędów. Niemniej często firmy polskie korzystają z tłumaczy przysięgłych języka rumuńskiego, gdyż warunkiem zarejestrowania działalności gospodarczej w Rumunii jest złożenie przetłumaczonych polskich dokumentów firmy. Natomiast jeśli chodzi o sprawy podatkowe, pewnym ułatwieniem, wynikającym z implementacji przez Polskę unijnej dyrektywy podatkowej, jest to, że od 1 stycznia 2010 r. sprawy zwrotów podatków zapłaconych w Rumunii załatwiamy przez urzędy skarbowe w Polsce, właściwe dla miejsca zamieszkania przedsiębiorcy.

– A jak widzi Pani przyszłość polsko-rumuńskiej współpracy gospodarczej?

– Miejmy nadzieje, ze ogólnoświatowy kryzys i spowolnienie gospodarcze nie potrwają długo i polskie firmy będą dalej umacniać swoją pozycję w Rumunii, a liczba firm rumuńskich w Polsce znacznie wzrośnie.

Czy Spółka powinna od usług najmu sprzętu – dźwigów płacić podatek dochodowy na terenie wymienionych państw, czy tylko w Polsce?

Rodzaj dokumentu: interpretacja indywidualna
Sygnatura : ILPB3/423-60/10-4/MM
Referencje: ILPB3/423-60/10-5/MM, interpretacja indywidualna

Autor: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu

 

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. u. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. u. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przedstawione we wniosku z dnia 05 stycznia 2010 r. (data wpływu 11 stycznia 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie opodatkowania dochodów z tytułu najmu dźwigów w Rumunii – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 11 stycznia 2010 r. został złożony ww. wniosek – uzupełniony pismem z dnia 16 marca 2010 r. (data wpływu 18 marca 2010 r.) – o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie opodatkowania dochodów z tytułu najmu dźwigów w Rumunii i Bułgarii.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka uzyskuje dochody na terenie Bułgarii i Rumunii. Przedmiotem uzyskiwania dochodów w tych krajach jest najem sprzętu budowlanego (dźwigi), należącego do przedsiębiorstwa polskiego, które nie posiada zakładu ani placówki stałej na terenie Państwa, w którym uzyskuje dochody. Faktury za usługi najmu dla firm w Rumunii i Bułgarii są wystawiane w siedzibie firmy. Dochody z tych usług zostały opodatkowane w 100% w deklaracji CIT-8 w Polsce.

Firma w Rumunii żąda od Spółki zwrotu 10% od wartości każdej faktury tytułem podatku dochodowego, który według ich stanowiska powinien być zapłacony na terenie Rumunii, a przez przeoczenie tej wartości nie został potrącony. Firma w Bułgarii nie ma wyrobionego stanowiska i wstrzymała część płatności za faktury Spółki.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Spółka powinna od usług najmu sprzętu – dźwigów płacić podatek dochodowy na terenie wymienionych państw, czy tylko w Polsce…

Zdaniem Wnioskodawcy, dochody te Spółka powinna opodatkować tylko w Polsce, ponieważ nie posiada na terenie wymienianych państw zakładu ani stałej placówki.

Stanowisko Spółka opiera na artykułach nr 7 i 23 ustawy z Bułgarią oraz artykułach nr 7 i 24 ustawy z Rumunią.

Odpowiedź jest dla Spółki ważna, ponieważ w przypadku zapłaty podatku dochodowego w Rumunii i Bułgarii Spółka będzie występować z korektą CIT-8.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. u. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.), podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.

W myśl art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jeżeli podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, osiągają również dochody (przychody) poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i dochody te podlegają w obcym państwie opodatkowaniu, a nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 17 ust. 1 pkt 3, w rozliczeniu za rok podatkowy dochody (przychody) te łączy się z dochodami (przychodami) osiąganymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. w tym wypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi zapłaconemu w obcym państwie. Kwota odliczenia nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym państwie.

Na podstawie art. 20 ust. 6 tej ustawy, łączna kwota odliczenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie może przekroczyć tej części podatku, która została obliczona przed dokonaniem odliczenia i która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany z tego źródła dochodu.

Przepisy art. 20 – 22 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 22a ww. ustawy).

Przepisy poszczególnych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania zawierają rozwiązania szczególne w stosunku do przepisów ustaw podatkowych i na podstawie art. 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, mają pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Rumunii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Warszawie dnia 23 czerwca 1994 r. (Dz. u. 1995 Nr 109, poz. 530), należności licencyjne powstające w Umawiającym się Państwie, wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

Jednakże należności licencyjne, o których mowa w ustępie 1 tego artykułu, mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i zgodnie z prawem tego Państwa, lecz gdy odbiorca tych należności jest ich właścicielem, ustalony podatek nie może przekroczyć 10 procent kwoty brutto należności licencyjnych (art. 12 ust. 2 tej umowy).

Stosownie natomiast do art. 12 ust. 3 ww. umowy, określenie „należności licencyjne”, użyte w niniejszym artykule, oznacza wszelkiego rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin oraz filmami i taśmami nadawanymi przez radio lub telewizję, transmisjami satelitarnymi lub kablowymi rozpowszechnianymi publicznie przez jakikolwiek rodzaj elektronicznych środków przekazu, albo patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego, jak również za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, lub za informacje związane z doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej.

Postanowień ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu nie stosuje się, jeżeli właściciel należności licencyjnych, mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, prowadzi w drugim Umawiającym się Państwie, z którego pochodzą należności licencyjne, działalność gospodarczą przez zakład w nim położony bądź wykonuje wolny zawód za pomocą stałej placówki tam położonej, a prawa lub majątek, z których tytułu wypłacane są należności licencyjne, rzeczywiście wiążą się z działalnością takiego zakładu lub stałej placówki. w takim przypadku stosuje się odpowiednio, w zależności od konkretnej sytuacji, postanowienia artykułu 7 lub artykułu 15 niniejszej umowy (art. 12 ust. 4 umowy).

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Spółka uzyskuje dochody na terenie Rumunii z tytułu najmu sprzętu budowlanego, tj. dźwigów. Spółka nie posiada zakładu ani placówki stałej na terenie Rumunii.

Przez sformułowanie „należności licencyjne” w odniesieniu do należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego należy uznać opłaty za wynajęcie, wydzierżawienie lub inne korzystanie z takiego urządzenia przemysłowego na podstawie zawartej umowy, w wyniku której następuje oddanie urządzenia przemysłowego w używanie. Należy nadmienić, że pojęcie „należności licencyjnych” zawarte w umowie nie dotyczy wszelkich opłat dokonywanych w związku z zawartymi kontraktami, lecz wyłącznie tych, w których mamy do czynienia z ustanowieniem prawa do ich użytkowania (używania).

Podkreślić należy, że zarówno postanowienia umowy, jak i przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawierają definicji urządzenia przemysłowego.

Zatem, aby wyjaśnić sens tego pojęcia należy sięgnąć do języka potocznego wyrażonego w określeniach słownikowych (por. uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6.12.1996 r., sygn. akt III SA 1091-1092/94, publ. LEX nr 27418, Glosa 1998, nr 9, s. 31, Monitor Prawniczy 1998, nr 6, s. 237). i tak, według „Słownika Języka Polskiego” (PWN Warszawa 1996 r. tom III, str. 575) urządzenie jest rodzajem mechanizmu lub zespołem elementów, przyrządów, służącym do wykonywania określonych czynności, ułatwiającym pracę; urządzenie przeładunkowe, transportowe. Przymiotnik „przemysłowy” oznacza natomiast dotyczący przemysłu, związany z przemysłem, stosowany w przemyśle (Mały słownik języka polskiego; PWN Warszawa 1995 r.).

W świetle zaprezentowanego rozumienia omawianego terminu uzasadniony jest pogląd, że przedmiotowe dźwigi należy zaliczyć do urządzeń przemysłowych, o których mowa w art. 12 ust. 3 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Wobec powyższego, zapłata wynagrodzenia na rzecz Spółki przez kontrahenta z Rumunii z tytułu wynajmu przedmiotowych dźwigów stanowi – w świetle art. 12 ww. umowy polsko – rumuńskiej – zapłatę należności licencyjnej. Jednocześnie, postanowienia dotyczące opodatkowania zysku przedsiębiorstwa (art. 7 umowy polsko – rumuńskiej) nie znajdą w przedmiotowej sprawie zastosowania.

Zatem, podmiot rumuński winien pobrać jako płatnik, na gruncie umowy polsko – rumuńskiej (przy uwzględnieniu przepisów prawa rumuńskiego) podatek od wypłaconych na rzecz Spółki należności licencyjnych. Jednak na mocy art. 12 ust. 2 ww. umowy, o ile Spółka w dniu wypłaty należności licencyjnych jest ich właścicielem, podmiot rumuński ma prawo obniżyć stawkę podatku do wysokości 10 % kwoty brutto tych należności.

Reasumując powyższe, w związku z uzyskaniem przez Spółkę dochodów (należności licencyjnych wypłaconych przez podmiot rumuński) na terenie Rumunii z tytułu najmu sprzętu – dźwigów, Spółka powinna zapłacić podatek u źródła na terenie Rumunii.

Jednocześnie nadmienia się, że umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, oparte na modelu OECD, zwalniają z opodatkowania w kraju siedziby podatnika niektóre dochody na rzecz ich opodatkowania za granicą, w kraju źródła. Umowy jednocześnie wskazują zastosowanie odpowiedniej metody unikania podwójnego opodatkowania wobec uzyskanych dochodów.

Zatem, zgodnie z art. 25 ust. 1 lit. b umowy polsko – rumuńskiej, jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami artykułów 10, 11, 12 i 13 może być opodatkowany w Rumunii, to Polska zezwoli na odliczenie od podatku dochodowego tej osoby kwoty równej podatkowi zapłaconemu w Rumunii. Jednakże takie odliczenie nie może przekroczyć tej części podatku, jaka została obliczona przed dokonaniem odliczenia i która odpowiednio przypada na dochód, który może być opodatkowany w Rumunii.

Zatem, Spółka jest zobowiązana dochód uzyskany od rumuńskiej spółki doliczyć do swoich dochodów uzyskanych w Polsce i opodatkować według zasad ogólnych, może jednak skorzystać z prawa do odliczenia zapłaconego w Rumunii podatku u źródła na podstawie art. 25 ust. 1 lit. b ww. umowy polsko – rumuńskiej w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Nadmienia się, iż wniosek Spółki dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie opodatkowania dochodów z tytułu najmu dźwigów w Bułgarii został rozpatrzony odrębną interpretacją wydaną w dniu 01 kwietnia 2010 r. nr ILPB3/423-60/10-5/MM.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

 

 

 

 

 

Czy Wnioskodawca prawidłowo stosuje stawki podatku VAT od wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów – sprzedaż regałów i konstrukcji stalowych? Czy Wnioskodawca prawidłowo stosuje stawki podatku VAT do usługi nadzoru montażu wyżej wymienionych towarów? Czy Wnioskodawca prawidłowo stosuje stawki podatku VAT do usługi transportu wewnątrzwspólnotowego przy jednoczesnej dostawie towarów?

Rodzaj dokumentu: interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP2/443-676/09-2/AZ
Referencje: ILPP2/443-553/10-4/EWW, interpretacja indywidualna
Autor: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie

 

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Strony, przedstawione we wniosku z dnia 18 czerwca 2009 r. (data wpływu 19 czerwca 2009 r.) – o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 19 czerwca 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Od 2008 roku Wnioskodawca prowadzi indywidualną działalność gospodarczą w zakresie PKWiU 46.90Z – sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana, 51.90Z – pozostała sprzedaż i 43.99 – pozostałe specjalistyczne roboty budowlane gdzie indziej niesklasyfikowane.
W ramach tych działalności sprzedaje regały sklepowe, magazynowe i konstrukcje stalowe, wykonuje nadzór montażu ekip podwykonawców z Polski, organizuje transport elementów składowych konstrukcji. Cała działalność odbywa się dla wewnątrzwspólnotowego kontrahenta rumuńskiego. Konstrukcje stalowe, regały magazynowe są elementami zabudowy (budowa magazynu) na podstawie, której opiera się cała budowla. Są kotwione (przytwierdzone) do podłoża nieruchomości i w ten sposób są na stałe z nią związane.
Przy konstrukcjach stalowych i regałach magazynowych, które Wnioskodawca sprzedaje, nadzoruje prace montażystów podwykonawców z Polski. Na usługę nadzoru ma podpisaną umowę z kontrahentem rumuńskim. Powyższy nadzór nie wymaga odpowiednich kwalifikacji i uprawnień budowlanych.
Przy wystawianiu faktur na usługę Wnioskodawca stosuje art. 27 ust. 2 pkt 1 – podatek 0%. Przy wystawianiu faktur sprzedaży towaru – wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów – WDT – 0% Dostawa elementów stalowych – transport do Rumunii, stawka podatku VAT – NP – zgodnie z art. 28 ust. 3 ustawy VAT. Dostawa towarów i nadzór montażu wykonywany jest na rzecz zarejestrowanego podatnika VAT-UE.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

  1. Czy Wnioskodawca prawidłowo stosuje stawki podatku VAT od wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów – sprzedaż regałów i konstrukcji stalowych…
  2. Czy Wnioskodawca prawidłowo stosuje stawki podatku VAT do usługi nadzoru montażu wyżej wymienionych towarów…
  3. Czy Wnioskodawca prawidłowo stosuje stawki podatku VAT do usługi transportu wewnątrzwspólnotowego przy jednoczesnej dostawie towarów…

Zdaniem Wnioskodawcy, przy WDT stawka 0% stosowana jest prawidłowo, jeśli spełnione są określone warunki, tj. Wnioskodawca dostarcza towar na rzecz podatnika VAT-UE i posiada stosowne dokumenty. Podatnik prawidłowo stosuje stawkę NP przy usługach nadzoru nad montażem regałów i konstrukcji stalowych wykonywanych na rzecz podatnika VAT-UE Przy dostawie towarów WDT wraz z transportem należy zastosować stawkę 0% do WDT i NP do usług transportowych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlega wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Art. 13 ust. 1 ww. ustawy stanowi, iż przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju (…).
Zgodnie z art. 41 ust. 3 cyt. ustawy, w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42.
Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0% pod warunkiem, że:

  1. podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10 na fakturze stwierdzającej dostawę towarów;
  2. podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.

W świetle ust. 3 powołanego artykułu, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:

  1. dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
  2. kopia faktury,
  3. specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.)

Uregulowanie zawarte w art. 42 ust. 4 ww. ustawy wskazuje, iż w przypadku wywozu towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez jego nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy, podatnik oprócz dokumentów, o których mowa w ust. 3 pkt 2 i 3 (tj. kopia faktury i specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku), powinien posiadać dokument zawierający co najmniej:

  1. imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabywcy tych towarów;
  2. adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby lub miejsca zamieszkania nabywcy;
  3. określenie towarów i ich ilości;
  4. potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
  5. rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub numer lotu – w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego.

W myśl art. 42 ust. 11 cyt. ustawy, w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:

  1. korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
  2. dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
  3. dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
  4. dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Jak wynika z powyższych uregulowań, prawo podatnika do zastosowania przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów, preferencyjnej stawki podatku w wysokości 0% uzależnione jest od posiadania dokumentów potwierdzających jednoznacznie, iż doszło do wywozu towaru poza terytorium Polski. Istotą przywołanych przepisów jest zobowiązanie podatnika do udowodnienia, iż towary będące przedmiotem dostawy rzeczywiście opuściły terytorium kraju, ze względu na korzystniejsze skutki podatkowe, niż w przypadku dostaw krajowych.
Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wewnątrzwspólnowej dostawy towarów mają dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 i ust. 4 ustawy, natomiast dokumenty z ust. 11 pełnią funkcję uzupełniającą, w przypadku, gdy dokumentacja podstawowa nie potwierdza jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy. Sformułowanie „…co najmniej …” zawarte w art. 42 ust. 4 ustawy wskazuje, iż ww. elementy wskazane w pkt 1–5 muszą zostać zawarte w ww. dokumencie. Zatem jedynie ewentualne braki w treści dokumentacji podstawowej mogą być uzupełnione dokumentami, o których mowa w art. 42 ust. 11 ustawy.
Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą sklasyfikowaną pod symbolem PKWiU 46.90Z – sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana, 51.90Z – pozostała sprzedaż i 43.99 – pozostałe specjalistyczne roboty budowlane gdzie indziej niesklasyfikowane. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonuje sprzedaży towarów na rzecz wewnątrzwspólnotowego kontrahenta rumuńskiego. Unijny nabywca towarów Wnioskodawcy posiada właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych – VAT-UE. Wnioskodawca posiada stosowne dokumenty umożliwiające zastosowanie stawki 0% dla wewnątrzwspolnotowej dostawy towarów.
Mając na uwadze powyższe regulacje stwierdzić należy, iż aby do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów zastosować stawkę 0% podatnik musi posiadać w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem WDT zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone na terytorium innego państwa członkowskiego.
Jeśli Wnioskodawca posiada dokumenty wymienione w przywołanych wyżej przepisach art. 42 ust. 3, 4 i ust. 11 ww. ustawy o podatku od towarów i usług, które łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju – ma prawo do zastosowania do zastosowania 0% stawki podatku VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
Zgodnie z treścią art. 27 ust. 1 ustawy w przypadku świadczenia usług miejscem świadczenia jest miejsce, gdzie świadczący usługę posiada siedzibę, a w przypadku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności, z którego świadczy usługi – miejsce, gdzie świadczący usługę posiada stałe miejsce prowadzenia działalności; w przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności – miejsce stałego zamieszkania, z zastrzeżeniem ust. 2 – 6 i art. 28.
Od tej ogólnej zasady dotyczącej miejsca świadczenia przy świadczeniu usług określono w cytowanej ustawie szereg wyjątków.
I tak, zgodnie z art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy, w przypadku świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez rzeczoznawców majątkowych i pośredników w obrocie nieruchomościami oraz usług przygotowywania i koordynowania prac budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego – miejscem świadczenia usług jest miejsce położenia nieruchomości.
Z przedstawionego wniosku wynika, iż Wnioskodawca wykonuje również nadzór montażu ekip podwykonawców z Polski na rzecz kontrahenta rumuńskiego. Konstrukcje stalowe, regały magazynowe są elementami zabudowy, na podstawie której opiera się cała budowla (magazyn).
Zatem wykonywane przez Wnioskodawcę usługi nadzoru związane z konkretną nieruchomością, którą da się zlokalizować co do miejsca jej położenia – podlegają opodatkowaniu w kraju, w którym znajduje się nieruchomość, czyli w Rumunii.
A więc Podatnik prawidłowo stosuje stawkę NP (nie podlega) przy usługach nadzoru nad montażem regałów i konstrukcji stalowych wykonywanych na rzecz podatnika VAT-UE.
Wnioskodawca podaje także, iż świadczy usługę transportową na rzecz kontrahenta rumuńskiego, który podaje swój numer VAT-UE, pod którym jest zarejestrowany w Rumunii na potrzeby podatku od towarów i usług.
Zgodnie z art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w przypadku świadczenia usług transportowych, miejscem świadczenia usług jest miejsce, gdzie odbywa się transport, z uwzględnieniem pokonanych odległości, z zastrzeżeniem art. 28.
Stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w przypadku transportu towarów, którego rozpoczęcie i zakończenie ma miejsce odpowiednio na terytorium dwóch różnych państw członkowskich, miejscem świadczenia usługi jest miejsce, gdzie transport towarów się rozpoczyna, z zastrzeżeniem ust. 3. Zastrzeżenie wynikające z ust. 3 dotyczy sytuacji, gdy nabywca wspomnianej usługi podał dla tej czynności świadczącemu wewnątrzwspólnotową usługę transportu towarów numer, pod którym jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia transportu. Wówczas w takim przypadku miejscem świadczenia usługi jest terytorium państwa członkowskiego, które wydało nabywcy ten numer.
W odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego uznać należy, że Wnioskodawca świadczyć będzie wewnątrzwspólnotową usługę transportu towarów, do której zastosowanie mają wspomniane zapisy art. 28 ustawy o podatku od towarów i usług.

Z wniosku wynika, iż miejscem rozpoczęcia transportu towarów jest Polska. Zatem świadczenie ww. usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium kraju. Jednakże kontrahent rumuński podaje swój numer VAT-UE. W przedmiotowej sytuacji znajdzie więc zastosowanie art. 28 ust. 3 ww. ustawy o VAT, zgodnie z którym miejscem świadczenia usługi dla wewnatrzwspólnotowej usługi transportowej jest terytorium państwa członkowskiego, które wydało nabywcy ten numer. Zatem przedmiotowa usługa podlega opodatkowaniu na terytorium Rumunii.
Mając powyższe na uwadze, stanowisko Wnioskodawcy uznaje się za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.

 

 

Zapisz się na newsletter!

Będziemy dostarczali Ci wieści z rynku, porady ekspertów oraz informacje o najważniejszych targach, wystawach i konferencjach.

free newsletter templates powered by FreshMail