Masz pytanie? Zadzwoń: +48-32-724-39-41

Aktualności

HomeHome

BIZ w Rumunii w górę o 25%

Napływ bezpośrednich inwestycji zagranicznych (BIZ) w Rumunii w 2015 r. wyniósł prawie 3 mld euro, 614 mln euro więcej niż w roku poprzednim, dając najlepszy wynik od 2009 r.

Wielkość napływu inwestycji zagranicznych w Rumunii uległa znacznej redukcji wskutek kryzysu gospodarczego przed siedmioma laty, gdy wartość BIZ spadła z 9,5 mld euro w 2008 r. do 3,5 mld w roku następnym i – dalej – 2,6 mld euro w 2010 i 1,8 mld w 2011. W kolejnym roku odnotowany został już wzrost napływu (2,1 mld), po czym rok 2013 przyniósł kolejną zwyżkę (2,7 mld). W 2014 roku przeprowadzone inwestycje zagraniczne ponownie nieco spadły (do 2,4 mld).

Największy udział w łącznym stanie BIZ w Rumunii (wg stanu na 31.12.2014) mają Holandia (23,6%), Austria (16,1%) i Niemcy (12,4%). Polska z udziałem na poziomie 0,5% znajduje się za Danią (0,8%) i Irlandią (0,6%) oraz przed m.in. Norwegią (0,4%), Japonią (0,4%) i EBRR (0,3%).

Rumunia obniża podatki: VAT 20%, obrotowy 1-3%, od dywidend 5%

Obowiązujący od 1 stycznia br. zmodyfikowany Kodeks podatkowy wprowadził obniżki kilku podatków, m.in. VAT, podatku obrotowego i od dywidend. Są pierwsze efekty.

VAT

Po tym jak w czerwcu 2015 r. rząd rumuński zredukował stawkę VAT dla żywności z 24% do 9%, aktualnie obniżył stawkę podstawową o cztery punkty procentowe z 24% do 20%, wprowadzając jednocześnie preferencyjną stawkę 5% w przypadku m.in. książek, podręczników, gazet i czasopism oraz mieszkań o powierzchni do 120 m.kw.
Jednocześnie nowy Kodeks podatkowy zakłada obniżenie stawki podstawowej o kolejny punkt procentowy, z 20% do 19%, od 1 stycznia 2017 r.

W związku z wprowadzonymi obniżkami ceny towarów i usług konsumpcyjnych spadły w styczniu 2016 o 2,1% r/r, a tym samym wskaźnik rocznej inflacji odnotował kolejną rekordowo niską wartość. Jednocześnie ceny żywności były w styczniu 2016 r. niższe o 6,3% w porównaniu do cen w pierwszym miesiącu roku poprzedniego.

Od bieżącego roku mechanizmem odwróconego obciążenia VAT objęto dodatkowo niektóre produkty elektroniczne oraz nieruchomości zbywane między płatnikami VAT.

Podatek obrotowy

Dodatkowe ważne zmiany odczują rumuńscy mikroprzedsiębiorcy, którzy do tej pory płacili podatek obrotowy w wys. 3%. Od początku stycznia przysługuje im stawka obniżona uzależniona od tego, czy zatrudniają pracowników, mianowicie:
– 2% – jeśli zatrudniają 1 osobę,
– 1% – w przypadku zatrudnienia co najmniej 2 osób.

Mikroprzedsiębiorstwo, które w danym roku podatkowym osiągnie przychód przekraczający 100.000 euro lub wykaże udział usług doradczych i zarządczych w całości przychodu większy niż 20%, zostaje pozbawione możliwości płacenia podatku obrotowego i staje się płatnikiem CIT wg stawki 16%.

Podatek od dywidend

Nowy Kodeks wprowadził również redukcję stawki podatku od dywidend z 16% do 5%. Nowa stawka zaczęła obowiązywać już od 1 stycznia 2016 r, a nie, jak wcześniej zapowiadano, od 1 stycznia 2017.

Dotacje na innowacje – nowy nabór wniosków

W II kwartale 2016 r. rusza drugi nabór wniosków w ramach Programu Operacyjnego Konkurencyjność 2014-2020, Poddziałanie 1.1.1. Dział A: “Inwestycje w działy badawczo-rozwojowe przedsiębiorstw”.

O dotację w tym programie mogą ubiegać się firmy rumuńskie, jak również przedsiębiorstwa z pozostałych krajów członkowskich UE, pod warunkiem, że sam projekt będzie realizowany na terenie Rumunii. Minimalna wartość dofinansowania to 4,5 mln lei, maksymalna: 90 mln lei.

To konkurs przeznaczony dla firm prowadzących działalność R&D w ściśle określonych obszarach. W ramach projektu można m.in. nabyć nieruchomości (tereny i budynki) niezbędne do stworzenia lub zmodernizowania działu R&D i wyposażyć je w sprzęt do prowadzenia działań badawczo-rozwojowych.

Poniżej przedstawiamy kluczowe pytania, na które należy odpowiedzieć na etapie opracowywania założeń projektu (pamiętając, że główną ideą programu jest “inwestycja w działalność R&D przedsiębiorstw, skutkująca zwiększeniem stopnia ich możliwości badawczo-rozwojowych, innowacyjności i konkurencyjności rynkowej”). Pozytywna odpowiedź na każde z pytań wstępnie kwalifikuje projekt do udziału w konkursie:

1. Czy przeprowadzona inwestycja (tj. środki, jakie zostaną wydane na realizację projektu) przyczyni się do wzrostu zdolności badawczo-rozwojowych oraz innowacyjnych wnioskodawcy oraz czy wzrost ten doprowadzi do zwiększenia stopnia jej innowacyjności i konkurencyjności?

2. Czy wnioskodawca potrafi wykazać, w jaki sposób przeprowadzona inwestycja przyczyni się do rozwoju nowych działań bądź kierunków badawczych oraz czy wpłynie ona na stworzenie wartości dodanej z naukowego i ekonomicznego punktu widzenia?

3. Czy wnioskodawca jest w stanie wykazać, w jakim stopniu urządzenia i narzędzia zakupione w ramach projektu są innowacyjne w kontekście krajowym (rumuńskim) i międzynarodowym?

4. Czy wnioskodawca jest w stanie wykazać, że wskutek przeprowadzenia inwestycji w swą działalność badawczo-rozwojową zwiększy się zakres, zasięg działania i/lub tempo tej działalności?

5. Czy projekt zakłada przeprowadzenie inwestycji początkowej w (do wyboru):
a) Budowę i wyposażenie w aparaturę badawczą nowego działu R&D wnioskodawcy?
b) Modernizację i rozbudowę oraz wyposażenie w aparaturę badawczą istniejącego działu R&D wnioskodawcy?
c) Zakup urządzeń i narzędzi badawczych do działu R&D?

6. Czy wskutek przeprowadzenia inwestycji zostaną stworzone nowe miejsca pracy w obszarze R&D?

7. Czy inwestycja przyczyni się do uzyskania wyników bezpośrednio możliwych do wprowadzenia na rynek oraz w jakim stopniu doprowadzi do zwiększenia konkurencyjności przedsiębiorstwa (czy powstanie innowacyjny produkt o potencjale sprzedażowym)?

Kategorie kosztów kwalifikowanych są następujące:
1. Zakup ziemi w celu wzniesienia budynku przeznaczonego do prowadzenia B&R (do 10% łącznej wartości kosztów kwalifikowanych)
2. Roboty budowlane, modernizacyjne, adaptacyjne (do 40% kosztów kwalifikowanych, w pewnych wypadkach – do 50%)
3. Zakup środków trwałych, jak sprzęt IT oraz wyposażenie badawcze (instalacje, urządzenia, narzędzia)
4. Zakup aplikacji informatycznych i licencji (do 10% kosztów)
5. Zakup budynków (do 40% kosztów). Jeżeli oprócz zakupu budynku, wykonywane będą również roboty adaptacyjne (p. 2), łączna wartość zakupu i robót nie może przekroczyć 40%.

Jesteśmy oficjalnym partnerem Romexpo SA w Polsce!

Od 1 stycznia 2016 r. jesteśmy oficjalnym przedstawicielem Romexpo – największego rumuńskiego organizatora targów, wystaw i ekspozycji. Polskim eksporterom zapewniamy informacje nt. wydarzeń organizowanych przez Romexpo oraz bezpłatną pomoc w przeprowadzeniu formalności związanych z uczestnictwem w targach.
Zobacz więcej

Rumunia chce politycznego oczyszczenia

W środę 4 listopada ze stanowiska zrezygnował premier Rumunii Victor Ponta. Bezpośrednim powodem tej decyzji był pożar, w którym zginęło ponad 30 osób. Za protestami tłumu, który wyszedł na ulice stały jednak afery, nie wypadek.

Wypadki zdarzają się na całym świecie, dlaczego więc ponad 20 tysięcy osób, które 3 listopada demonstrowały przed siedzibą rządu i domagały się dymisji premiera, krzyczało, że Ponta jest zbrodniarzem i ma krew na rękach? Nie był to tylko wynik wzburzenia tragiczną śmiercią młodych ludzi z bukaresztańskiego klubu, ale raczej wyraz ogólnej frustracji i rozczarowania skorumpowanym, słabym państwem. Nikt z demonstrujących nie miał wątpliwości, że właściciele klubu, w którym wybuchł pożar tylko dzięki łapówce mogli wewnątrz urządzić pokaz sztucznych ogni.

Choć Rumunia w ostatnich latach zrobiła wiele, by zwalczyć korupcję, to wciąż bardzo wiele pozostaje do zrobienia. Powołana do walki z łapownictwem instytucja, Państwowy Dyrektoriat Antykorupcyjny, została uznana przez Komisję Europejską na jeden z najsprawniejszych na kontynencie organów zajmujących się zwalczaniem tego rodzaju przestępstw. O skuteczności instytucji świadczy m.in. fakt, że ma odwagę zajmować się także oskarżeniami dotyczącymi czołowych polityków. Procedury są dobre, ale nie są w stanie podołać przerażającej skali problemu. W publikowanym corocznie przez Komisję Europejską raporcie dotyczącym korupcji  Rumunia wypada bardzo słabo.

Korupcją przeżarte są zamówienia publiczne i opieka zdrowotna. Z danych ośrodków monitorujących łapownictwo wynika, że 60 proc. respondentów choć raz zaoferowało lekarzowi kopertę z pieniędzmi, a dla 59 proc. łapówka wydaje się najlepszą gwarancją prawidłowego wykonania zabiegu.

Victor Ponta przedstawił swego czasu oryginalny sposób zwalczania korupcji w służbie zdrowia: zaproponował, by wręczanie gratyfikacji lekarzom było legalne pod warunkiem, że pacjenci następnie wykażą owo świadczenie w zeznaniu podatkowym. Wdrożenie takiego rozwiązania rozwiązałoby, zdaniem byłego premiera, dwa potężne problemy służby zdrowia: wyeliminowało niekontrolowany przepływ pieniędzy między lekarzami i pacjentami, oraz zwiększyło wynagrodzenie personelu medycznego, a co za tym idzie pracownicy szpitali nie musieliby szukać lepszych warunków pracy za granicą.

Korupcja sięga jednak znacznie wyżej. We wrześniu mer Bukaresztu Sorin Oprescu został aresztowany pod zarzutem przyjmowania korzyści majątkowych od firm, którym miasto przyznało kontrakty w przetargach, zaś w lutym  marzenia o karierze politycznej – również z powodu zarzutów korupcyjnych – musiała zarzucić Elena Udrea,  ówczesna minister turystki i kandydatka na prezydenta.

To, że Ponta podał się do dymisji po tragicznym pożarze, nie powinno być odbierane tylko w kategoriach politycznej odpowiedzialności za niewystarczający nadzór nad odległymi mu instytucjami. Jemu także postawiono zarzuty korupcyjne, a ponadto oskarżono go o fałszowanie dokumentów, pranie brudnych pieniędzy i oszustwa podatkowe, nie wspominając o zarzucanym plagiacie doktoratu. Śledczy już latem informowali, że mają wystarczająco dużo dowodów, by wkrótce formalnie oskarżyć ówczesnego szefa rządu.

Chociaż korupcja nadal jest poważnym problemem (choć systematycznie spada), to kraj się rozwija. Bezrobocie nie przekracza 7 proc., a PKB w drugim kwartale tego roku rosło prawie najszybciej w Europie –  wzrost na poziomie 3,7 proc. Wobec nacisków Międzynarodowego Funduszu Walutowego i Komisji Europejskiej Bukareszt nieustannie wdraża reformy gospodarcze, które mają zachęcić zagraniczny kapitał do inwestowania – postępuje prywatyzacja, usuwane są zidentyfikowane wcześniej bariery powstrzymujące rozwój rynków kapitałowych, obniżane podatki i koszty pracy.

Niestety realizacja tych pomysłów kuleje. Bezrobocie jest niskie, Powstają nowe miejsca pracy, bo zagraniczne firmy przenoszą tam swoje zakłady produkcyjne ze względu na bardzo niskie koszty pracy. Średnie zarobki w maju tego roku wynosiły 2342 złote brutto. Pensja minimalna wyniosła 894 zł, mniej w UE zarabia się jedynie w Bułgarii. Kraj notuje intensywny odpływ specjalistów , którzy za granicą zarabiają nawet kilkanaście razy więcej.

Chętnie wyjeżdżają zwłaszcza lekarze – o ile w 2011 r. w rumuńskich szpitalach zatrudnionych było 21 400 medyków, w 2014 pracowało ich zaledwie 14 400. Zaczynający pracę lekarz może liczyć na 350 euro miesięcznego wynagrodzenia (kwota została niedawno podniesiona, wcześniej w państwowych szpitalach początkującemu medykowi płacono 200 euro. Brakujących 7 tysięcy lekarzy należy szukać w szpitalach niemieckich czy francuskich, gdzie nawet wchodzący do zawodu lekarz może liczyć na wynagrodzenie kilkakrotnie wyższe.

Niektóre pomysły rządu na pobudzenie gospodarki są kontrowersyjne. W sierpniu rząd ustalił – wbrew stanowisku MFW i Komisji Europejskiej – obniżenie podstawowej stawki VAT z 24 do 20 proc. od 1 stycznia 2016 r. i dalsze jej obniżanie do 19 proc. od 2017 r. W czerwcu z kolei weszła w życie obniżona stawka VAT na żywność (z 24 proc. spadła do 9 proc.). Celem działań jest pobudzenie wzrostu gospodarczego (i w krótkiej perspektywie to się udało, w czerwcu dynamika sprzedaży detalicznej w Rumunii sięgnęła w ujęciu rocznym blisko 8 proc.), ale eksperci ostrzegają, że doprowadzi też do zwiększenia deficytu i dlatego powoduje niepokój międzynarodowych organizacji i banku centralnego.

Jakie wnioski z tej sytuacji powinien wyciągnąć nowy szef rządu? Po pierwsze, nie może pozwolić na to, by zwolnił proces oczyszczania wszystkich szczebli administracji z osób, które przyjmują świadczenia majątkowe. Nawet jeśli zarzuty zostaną postawione politykom z najbliższego otoczenia władzy, premier będzie musiał dać urzędnikom Dyrektoriatu Antykorupcyjnego pełne pole manewru bez względu na polityczne koszty, jakie sam poniesie. Po drugie, rząd nie może zachłysnąć się dobrą koniunkturą gospodarczą i próbować odcinać od niej kupony. Wzrost gospodarki o 3,7 proc. jest osiągnięciem do pozazdroszczenia, ale aby go nie osłabić, państwo musi powstrzymać się od niepotrzebnego interwencjonizmu i pozwolić rynkowi działać.

Autor tekstu: Martyna Kośka

źródło: obserwatorfinansowy.pl

Otwarta-licencja

W zakresie prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku wykazaną na fakturze nr …. z dnia 21 grudnia 2012 r.

Rodzaj dokumentu: interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPP2/4512-349/15-4/IR
Autor: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi

 

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 10 czerwca 2015 r. (data wpływu 15 czerwca 2015 r.) uzupełnionym pismem z dnia 16 lipca 2015 r. (data wpływu 21 lipca 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku wykazaną na fakturze nr … z dnia 21 grudnia 2012 r. – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 15 czerwca 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku wykazaną na fakturze nr ….. z dnia 21 grudnia 2012 r.
Przedmiotowy wniosek został uzupełniony pismem z dnia 16 lipca 2015 r. poprzez doprecyzowanie opisu sprawy.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Niniejszy wniosek obejmuje swoim przedmiotem zaistniałe zdarzenie. Podatnik – Wnioskodawca niniejszego postępowania – nabył 21 grudnia 2012 r. od powiązanej ze sobą spółki, będącej czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, nośnik reklamowy (towar). Towar ten został dostarczony Wnioskodawcy. Dostawca towaru – jako czynny podatnik podatku od towarów i usług – z chwilą dostawy wystawił fakturę VAT nr …. z dnia 21 grudnia 2012 r., zaś Wnioskodawca uregulował całą należność za ten towar, wskazaną na tej fakturze VAT w kwocie 65.860 EUR, powiększoną o należny podatek od towarów i usług 23% w kwocie 15.147,80 EUR (61.674,27 zł). Dostawca towaru wykazał z tego tytułu należny podatek od towarów i usług w kwocie 61.674,27 zł, w deklaracji VAT-7 za miesiąc grudzień 2012 r. i podatek ten odprowadził. Dokument – Faktura VAT nr ….. z dnia 21 grudnia 2012 r. spełnia warunki określone dla tego rodzaju dokumentu w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 68, poz. 360 ze zm.)
Wnioskodawca następnie otrzymał zaliczkę od podatnika rumuńskiego, na poczet nabycia usługi modernizacji stacji benzynowej, polegającej na montażu nośników reklamowych, zakupionych przez Wnioskodawcę w dniu 21 grudnia 2012 r., co wskazano powyżej, w ramach usługi modernizacyjnej na jednej ze stacji benzynowych na terenie …. Wnioskodawca niniejszego postępowania potwierdził otrzymanie zaliczki fakturą VAT z 28 grudnia 2012 r. na kwotę równą wartości otrzymanej zaliczki, stanowiącej 50% kwoty całego zamówienia tj. 55.720,50 EUR, a następnie dokonał sprzedaży tejże usługi modernizacyjnej na nieruchomości położonej …. na rzecz zarejestrowanego i aktywnego podatnika rumuńskiego w grudniu 2012 r., co potwierdzono końcową fakturą VAT z dnia 31 grudnia 2012 r. ponownie na kwotę 55.720,50 EUR tj. pozostałą część należności.
Faktury VAT, zarówno zaliczkowa z dnia 28 grudnia 2012 r, jak i faktura końcowa z dnia 31 grudnia 2012 r., nie zawierają informacji o stawce VAT, gdyż usługa ta zgodnie z art. 28e ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowana jest w kraju nabywcy, czyli w Rumunii.
Powyższa transakcja została wykazana w deklaracjach VAT-7 za miesiące: 12/2012 – zaliczka i 01/2013 – faktura końcowa (zgodnie z terminem powstania obowiązku podatkowego dla tego rodzaju usług) jako dostawa towarów i świadczenie usług poza terytorium kraju w poz. 21
Wnioskodawca nie jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług na terytorium Rumunii, zaś rozliczenia podatku dokonuje w cyklach miesięcznych na podstawie deklaracji VAT-7, zgodnie z normą art. 99 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

W piśmie z dnia 16 lipca 2015 r. stanowiącym uzupełnienie przedmiotowego wniosku Wnioskodawca wskazał, iż:

  1.  Jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
  2.  Jest zarejestrowany jako podatnik VAT – UE.
  3. Świadczył usługę opisaną we wniosku na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy o podatku od towarów i usług.
  4. Kontrahent Wnioskodawcy (podatnik rumuński) posiada swoją siedzibę na terytorium Rumunii.
  5. W odpowiedzi na pytanie o następującej treści „Czy ww. usługa świadczona była dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej… Jeżeli tak, to należy wskazać kraj, w którym znajduje się to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika…” Wnioskodawca wskazał, iż nie, usługa była bowiem świadczona na rzecz podatnika, którego siedziba znajduje się na terenie Rumunii w tym też kraju ów podatnik prowadzi działalność gospodarczą.
  6. Otrzymał fakturę ….. z dnia 21 grudnia 2012 r., dokumentującą nabycie towaru w grudniu 2012 r.
  7. Wykorzystał towar, którego nabycie zostało udokumentowane fakturą ….. do świadczenia usług na terenie Rumunii (jednym z elementów usługi był montaż towaru, którego nabycie przez Wnioskodawcę zostało udokumentowane fakturą …..).

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca miał prawo do obniżenia kwoty należnego podatku od towarów i usług w deklaracji VAT-7 za miesiąc grudzień 2012 r. o kwotę podatku, wskazaną na otrzymanej w dniu 21 grudnia 2012 r. fakturze VAT nr ….. z dnia 21 grudnia 2012 r., traktując kwotę podatku wskazaną na tejże fakturze, jako podatek naliczony w rozumieniu art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług…

Zdaniem Wnioskodawcy, miał On prawo do obniżenia kwoty należnego podatku od towarów i usług w deklaracji za miesiąc grudzień 2012 r. o kwotę wskazaną na otrzymanej w dniu 21 grudnia 2012 r. fakturze VAT ….., traktując podatek wyrażony na tej fakturze VAT, jako podatek naliczony.
Zgodnie bowiem z treścią art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
W ocenie Wnioskodawcy, w omawianym przypadku spełnione zostały przesłanki odliczenia, gdyż towary nabyte zostały w celu ich dalszej sprzedaży, zatem istnieje ścisłe powiązanie pomiędzy zakupem a sprzedażą opodatkowaną. Kwotę podatku naliczonego stanowi kwota podatku wyrażona na fakturze VAT otrzymanej przez Wnioskodawcę z tytułu nabycia towaru. Ponadto, zgodnie z art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony może zostać dokonane w miesiącu otrzymania faktury. Skoro zatem w omawianym stanie faktycznym, Wnioskodawca otrzymał fakturę VAT …. w miesiącu grudniu 2012 r., zatem miał możliwość pomniejszenia kwoty należnego podatku od towarów i usług o podatek naliczony w tym właśnie miesiącu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Na wstępie należy zauważyć, iż niniejszej interpretacji udzielono w oparciu o przepisy prawa podatkowego w zakresie podatku VAT obowiązujące w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
Zgodnie z ogólną zasadą zawartą w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
Stosownie do art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.
Przepis art. 86 ust. 8 ustawy zrównuje w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego sytuację podatników wykonujących czynności opodatkowane poza terytorium kraju z sytuacją podatników, którzy korzystają z tego prawa na zasadach ogólnych, dokonując transakcji opodatkowanych na terytorium kraju. Celem tego przepisu jest uwolnienie od ekonomicznego ciężaru podatku każdego podatnika, bez względu na miejsce opodatkowania czynności wykonywanych w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

Prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, na podstawie wyżej cytowanego przepisu art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy przysługuje zatem, gdy zostaną spełnione łącznie następujące warunki:

  • odliczenia dokonuje podatnik;
  • towary i usługi, z których nabyciem wiąże się podatek naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych poza terytorium kraju;
  • wykonanie tych czynności na terytorium kraju byłoby opodatkowane.

Aby odliczyć kwoty związane z czynnościami, których miejsce świadczenia znajduje się poza granicami kraju, konieczne jest, aby kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium kraju. Aby zatem podatnik mógł obniżyć kwotę podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z dokonanych nabyć, nabycia te muszą być związane z wykonywaniem czynności opodatkowanych, przy czym związek ten winien mieć charakter bezpośredni.
Warunkiem do odliczenia podatku naliczonego od towarów i usług związanych z czynnościami dokonywanymi poza terytorium kraju, jest to, aby – hipotetycznie – w przypadku wykonywania tych samych czynności w kraju, podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Co do zasady zatem, czynności świadczone poza terytorium kraju powinny mieć charakter sprzedaży opodatkowanej.
Przepisy wymagają ponadto, aby podatnik miał dokumenty, z których wynikać będzie związek odliczonego podatku z czynnościami wykonywanymi poza terytorium kraju. Powinny to być przede wszystkim dokumenty potwierdzające dokonanie określonych czynności poza terytorium kraju, które będą jednocześnie opisywać te czynności.
Zgodnie natomiast z art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny, z zastrzeżeniem pkt 2-5 oraz ust. 11, 12, 16 i 18.
Z kolei art. 88 ust. 4 ustawy, stanowi dopełnienie art. 86 i określa status podatnika, umożliwiający realizację jego prawa do odliczenia, którym jest rejestracja jako podatnika VAT czynnego. Stosownie bowiem do tego przepisu, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 20.
Z powyższych przepisów wynika, iż prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje tylko w przypadku, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy dokonywane zakupy towarów i usług mają związek z czynnościami opodatkowanymi podatnika, tj. takimi których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
Ustawa wyłącza zatem możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego przez podmiot niebędący czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT oraz podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów i usług, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych.
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy, rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Odnosząc się do wątpliwości Wnioskodawcy w kwestii prawa do odliczenia podatku VAT wskazać należy, że jak wynika z okoliczności sprawy towar, którego nabycie zostało udokumentowane fakturą Nr …., został wykorzystany przez Wnioskodawcę do świadczenia usługi modernizacji stacji benzynowej na nieruchomości położonej na terenie Rumunii. Przedmiotowa usługa – jak wskazał Wnioskodawca – podlegała opodatkowaniu, zgodnie z art. 28e ustawy w kraju nabywcy, czyli w Rumunii.
Mając zatem na uwadze wyżej powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy stwierdzić należy, że w sytuacji gdy nabyty przez Wnioskodawcę w grudniu 2012 r. towar udokumentowany fakturą nr …. dotyczy – jak wskazał Zainteresowany – świadczenia usług poza terytorium kraju, to Wnioskodawcy na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku wynikającą z ww. faktury pod warunkiem, że kwota podatku naliczonego od tych zakupów mogłaby być odliczona, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.
Przedmiotowe prawo przysługuje pod warunkiem niezaistnienia przesłanek wynikających z art. 88 ustawy.
Jednocześnie wskazać należy, iż w myśl art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy odliczenie podatku VAT wynikającego z faktury nr ……przysługuje Wnioskodawcy w deklaracji VAT-7 za grudzień 2012 r., bowiem jak wynika z okoliczności sprawy, przedmiotową fakturę otrzymał Zainteresowany w grudniu 2012 r.
W związku z powyższym, oceniając stanowisko Wnioskodawcy, z którego wynika, iż miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego w deklaracji za grudzień 2012 r. o kwotę podatku wykazaną na fakturze nr …. otrzymanej w grudniu 2012 r., należało uznać je za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem wskazanym we wniosku nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
Jednocześnie podkreślić należy, iż tut. Organ wydając interpretację przepisów prawa podatkowego na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie prowadzi postępowania podatkowego w rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia pisemnej informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach stanu faktycznego podanego przez Wnioskodawcę. Tut. Organ informuje, iż nie jest właściwy do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które w przedmiotowej sprawie umożliwiłoby weryfikację opisanego stanu faktycznego.
Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Wydając przedmiotową interpretację tut. Organ oparł się na opisie stanu faktycznego, w którym wskazano, iż usługa modernizacji stacji benzynowej na terenie Rumunii, której elementem był montaż towaru podlega opodatkowaniu na podstawie art. 28e ustawy w Rumunii. Powyższe zostało przyjęte jako element przedstawionego przez Wnioskodawcę opisu stanu faktycznego i nie było przedmiotem oceny. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.

Do inwestowania w Rumunii i Bułgarii kuszą niskie podatki, zniechęca korupcja

Polski kapitał coraz chętniej działa na rynkach bałkańskich, zwłaszcza w krajach, które są członkami UE. Obiecująco wygląda sytuacja w Bułgarii – kryzys w Rosji zwalnia tam miejsce dla nowych inwestorów. Rumunia jest atrakcyjna choćby przez wielkość lokalnego rynku.
Przed kilkoma tygodniami spółka Solaris Bus & Coach poinformowała o kontrakcie na dostawę 70 niskopodłogowych autobusów Urbino 12 dla miejskiego przewoźnika SC Publitrans 2000 z Pitesti w Rumunii, a bydgoska PESA dostała zamówienie na kolejne tramwaje, które będą jeździć po Sofii. To przykłady sukcesów polskich firm na rynku bułgarskim i rumuńskim – od kilkunastu lat wartość polskich inwestycji w tych krajach nieustannie rośnie, a firmy są zainteresowane nie tylko eksportem towarów i usług, lecz są także gotowe otwierać fabryki i zakłady na terenie obu tych krajów. Lista inwestorów jest naprawdę długa i zawiera co najmniej kilkanaście bardzo dobrze znanych marek.

Bułgaria: niskie podatki, atrakcyjne nieruchomości

Bułgaria może się poszczycić najniższymi w Unii Europejskiej stawkami podatku dochodowego od osób prawnych i fizycznych, czyli CIT i PIT – 10 proc, przy czym w niektórych regionach o wysokim bezrobociu stosuje się stawkę zerową. VAT wynosi 20 proc.

W przededniu wstąpienia kraju do Unii Europejskiej rozpoczął się prawdziwy boom w bułgarskim sektorze nieruchomości. Potrwałby on zapewne nieprzerwanie przez kilka kolejnych lat, gdyby nie kryzys finansowy z 2008 r., który spowolnił wszystkie światowe inwestycje budowlane.

W pierwszej dekadzie XXI wieku bułgarskie nieruchomości nabywali przede wszystkim Brytyjczycy. W ostatnich latach pieniądze płynęły głównie z Rosji. Rosjanie kupowali przede wszystkim apartamenty wakacyjne w kurortach takich jak Warna czy Burgas, choć spora ich grupa mieszka w Sofii, gdzie prowadzi interesy. Szacuje się, że obecnie blisko 0,5 mln Rosjan jest właścicielami nieruchomości w Bułgarii.

W styczniu media podały informację, że w 2014 roku pięciu rosyjskich obywateli otrzymało obywatelstwo tego kraju w zamian za dokonanie inwestycji na poziomie odpowiadającym co najmniej 500 tys. euro. Ustawa, która umożliwia ubieganie się o obywatelstwo po dokonaniu inwestycji, obowiązuje od 2012 r. i została uchwalona właśnie ze względu na Rosjan, którzy już wtedy byli siłą napędową sektora nieruchomości. Kij ma jednak dwa końce. Przez kilka lat to Rosjanie zapewniali bułgarskiemu rynkowi budowlanemu możliwość szybkiego rozwoju, lecz teraz, gdy sytuacja gospodarcza w Federacji nie sprzyja nieograniczonym zagranicznym zakupom, Bułgaria może zostać skonfrontowana z poważnym problemem polegającym na braku nabywców drogich mieszkań, które były z rozmachem projektowane we wszystkich kurortach w czasach rosyjskiej prosperity. Dość powiedzieć, że gdy w 2013 r. rosyjska Duma Państwowa przyjęła projekt ustawy zabraniającej najważniejszym rosyjskim urzędnikom państwowym posiadania zagranicznych rachunków bankowych i nieruchomości, na bułgarskich deweloperów padł strach.

Ostatecznie ustawa została przyjęta w złagodzonej formie, jednak dziś wobec słabnącego rubla i niepewnego kierunku rozwoju stosunków Rosji i UE bułgarskie firmy i samorządy ponownie muszą przemyśleć kierunki dalszego rozwoju branży.

Na bułgarskim rynku nieruchomości jest też polski akcent. Globe Trade Centre S.A., jeden z czołowych deweloperów w Europie Środkowej i Wschodniej (w Polsce znany z wybudowania m.in. Galerii Mokotów, a obecnie przymierzający się do Galerii Wilanów), zrealizował w Bułgarii dwa projekty galerii handlowych: w Starej Zagorze i Burgas. Wprawdzie obecna w siedmiu krajach na kontynencie spółka planowała dalszą ekspansję, jednak z powodu trudnej sytuacji gospodarczej w Bułgarii centrum handlowe w Warnie nie zostało otwarte, a projektowane centrum w Ruse pozostało w sferze planów.

Duża część polskich inwestycji w Bułgarii jest realizowana przez spółki-córki zarejestrowane w innych krajach, wobec czego nie są odnotowane w statystykach Bułgarskiego Banku Narodowego jako bezpośrednie polskie inwestycje. Przykładem zastosowania takiego rozwiązania jest właśnie Globe Trade Centre, która transakcji dokonuje za pośrednictwem spółek zarejestrowanych w Austrii i Holandii.

Innym wartymi odnotowania polskimi akcentami na bułgarskim rynku są firmy Katarzyna Estate LTD i Katarzyna Vineyards LTD, produkujące jakościowe wina pod marką Katarzyna, Gamrat S.A (producent materiałów budowlanych z tworzyw sztucznych), który na lokalnym rynku działa jako Devorex S.A., oraz jeden z czołowych polskich producentów żywności – Maspex. W 2006 r. wadowicka firma nabyła za 4,2 mln euro produkujące soki przedsiębiorstwo Litex Juice. Następnie produkcja soków została przeniesiona do Rumunii i obecnie działalność spółki-córki (Tymbark Bułgaria LTD) sprowadza się do dystrybucji produkowanych w Polsce i Rumunii napojów. Można ponadto przywołać Malborskie Zakłady Chemiczne S.A. (grupa kapitałowa Organika S.A.), które zajmują się produkcją i przetwórstwem poliuretanu, oraz grupę kapitałową VOX, która w Bułgarii zainwestowała około 2 mld euro w spółkę dystrybuującą profile z PCV, a także LPP S.A (w Bułgarii występująca jako LPP Retail Bulgaria). Kojarzona z markami Reserved i Mohito spółka otworzyła tam swój pierwszy sklep w 2009 r. i od tego czasu regularnie rozwija sieć dystrybucji.

Rumunia to już znany partner

Zgodnie z danymi zebranymi przez Ministerstwo Gospodarki polsko-rumuńska wymiana handlowa w okresie od stycznia do kwietnia 2014 r. wyniosła 1152,34 mln euro (wzrost o 7,8 proc. w porównaniu z analogicznym okresem roku 2013). Eksport polskich towarów na rynek rumuński ma zdecydowaną przewagę nad importem (771,87 mln euro wobec 380,47 mln).

Wiele firm zdecydowało się działać bezpośrednio na tamtejszym rynku – w Rumunii jest obecnie zarejestrowanych około 800 firm posiadających polski wkład kapitałowy. Naszym największym inwestorem w tym kraju – niemal 800 mln euro – jest Maspex. Firma jest liderem w segmencie soków owocowych, nektarów i napojów, a także znaczącym wytwórcą produktów instant i makaronów. Maspex jest dużym pracodawcą – w 2013 r. zatrudniał 760 osób.

Kilkanaście miejsc pracy więcej utworzyła Grupa Ciech, która przejęła rumuńską spółkę Uzinele Sodice Govora S.A. Inni duzi polscy inwestorzy to PROFI (sieć supermarketów spożywczych), CanPack (producent opakowań; firma otworzyła w Bukareszcie fabrykę puszek do napojów), Asseco (firma z branży IT), Porta (producent drzwi drewnianych, posiadający zakład produkcyjny w mieście Arad), Barlinek (producent wyrobów z drewna). W sektorze finansowym działają specjalizujące się w odzyskiwaniu długów Kruk i Kredyt Inkaso. Listę można rozszerzyć jeszcze o co najmniej kilkanaście marek dobrze znanych w Polsce, a przede wszystkim o kilkaset firm, które koncentrują się na działalności na rynkach południowej Europy.

O ile zainteresowanie polskich inwestorów Bułgarią jest stosunkowo nowe, to w Rumunii są obecni od początku przemian ustrojowych. Przyczyn tego stanu rzeczy jest wiele. Rumunia to całkiem duży rynek wewnętrzny (ponad 20 mln obywateli), jest dobrze zlokalizowana (może być traktowana jako brama na Bałkany, do Turcji i na Bliski Wschód), rozwija się (3,5 proc. wzrostu PKB w 2013 r.). Podatki są wprawdzie wyższe niż w Bułgarii (stawka PIT i CIT wynosi 16 proc., VAT 24 proc.), niemniej oba kraje naprawdę cenią zagraniczne inwestycje i starają się stworzyć konkurencyjne warunki dla prowadzenia działalności (możliwość zakupu ziemi przez obcokrajowców, dodatkowe ulgi podatkowe dla prowadzących działalność w podobnych do naszych specjalnych stref ekonomicznych tzw. strefach uprzywilejowanych). Dla firm nastawionych przede wszystkim na produkcję wabikiem mogą być niższe niż w Polsce wynagrodzenia – płaca minimalna brutto w Rumunii to 190 euro, a średnia wynosi 510 euro. W Bułgarii płaci się minimum 173,84 euro, a średnie wynagrodzenie oscyluje w okolicy 320 euro.

Biznesplan z wyzwaniami

Nie jest oczywiście tak, że wejście na rynek omawianych państw zapowiada biznesową drogę usłaną wyłącznie różami. Bynajmniej. Oba kraje od dawna mają nierozwiązany problem korupcji i nadmiernej biurokracji. Wprawdzie przystępując do Unii Europejskiej, musiały wprowadzić mechanizmy i regulacje wpływające na zmniejszenie korupcji, lecz skoro przeżarty był nią każdy aspekt życia publicznego, to skądinąd osiągane sukcesy wciąż pozostawiają wrażenie niedosytu.

W Rumunii sprawy dotyczące korupcji na najwyższym szczeblu, a więc z udziałem polityków i urzędników, są prowadzone przez Państwowy Dyrektoriat Antykorupcyjny (DNA), któremu przyznano szerokie kompetencje, dzięki czemu naprawdę dobrze radzi sobie ze stawianymi przed nim zadaniami. Nawet Komisja Europejska przyznała, że to jedna z najsprawniej działających na kontynencie instytucji powołanych do zwalczania korupcji. To jednak w dalszym ciągu za mało – w związku z nierozwiązanym problem korupcji oba państwa znajdują się poza strefą Schengen i nie wiadomo, kiedy to się zmieni. Prawdopodobną datą wydawał się 1 stycznia 2014 r., bo po tej dacie na unijnym rynku pracy zniknęły bariery dla obywatel Rumunii i Bułgarii, jednak wobec sprzeciwu Niemiec, Finlandii i Holandii decyzja została odłożona. Przedstawiciele tych państw wyjaśnili, że Sofia i Bukareszt niewystarczająco skutecznie walczą z korupcją i przestępczością zorganizowaną.

Niemiłym rozczarowaniem dla zagranicznych inwestorów może być także rozmiar szarej strefy. W tej kategorii Bułgaria i Rumunia przodują wśród krajów Unii Europejskiej – udział szarej strefy w PKB stanowił w 2013 r. odpowiednio 31 i 28 proc, podczas gdy w krajach Europy Zachodniej około 10 proc. Szacuje się, że w Polsce szara strefa wynosi około 24 proc. (niewiele mniej niż w Rumunii). Różnica polega na tym, że u nas walka z nią przebiegała o wiele sprawniej i w krótszym czasie udało się osiągnąć wyniki zbliżone do innych państw regionu, podczas gdy w omawianych państwach bałkańskich postępu w zasadzie nic widać.

Temat był już szerzej omawiany, a autorzy zwrócili uwagę, że „w przeciwieństwie do niektórych postkomunistycznych państw bałkańskich kraje Europy Środkowej i Wschodniej skorzystały dzięki spuściźnie odziedziczonej po instytucjach nastawionych na rozwijanie rynku, a funkcjonujących za czasów monarchii Habsburgów lub w krótkich okresach niepodległości przed narzuceniem komunizmu. Ponadto większość państw Europy Środkowej i Wschodniej – odmiennie niż Rumunia po rządach Ceausescu – weszła w okres przekształceń ustrojowych z pewnymi zalążkami społeczeństwa obywatelskiego”. Za problem szarej strefy w dużej mierze ma więc być odpowiedzialny brak pozytywnych doświadczeń w zakresie zarządzania i organizacji aparatu państwowego, wobec czego, jak konkludują autorzy analizy, Rumunia i Bułgaria napotykają trudności za każdym razem, gdy podejmowane są próby usprawnienia funkcjonowania aparatu państwowego.

Polskie firmy z pewnością będą kontynuowały inwestycje na rynkach Rumunii i Bułgarii. Choć w obu krajach nadal obserwuje się problemy charakterystyczne dla gospodarek w okresie przejściowym, w związku z naciskami UE jest prawie pewne, że prędzej czy później wdrożą one rozwiązania, które ukrócą korupcję, zmniejszą szarą strefę, a regulacje prawne i podatkowe staną się jaśniejsze i bardziej zrozumiałe.

Ze względu na poziom rozwoju i wielkość rynku bardziej atrakcyjnym krajem wydaje się Rumunia, ale działa tam już wiele podmiotów z kapitałem zagranicznym, więc znalezienie niszy nie jest proste. Pod tym względem łatwiejsze może być prowadzenie działalności w Bułgarii, gdzie głód inwestycji zagranicznych jest większy, a w związku ze słabnącym udziałem inwestycji rosyjskich tworzy się miejsce dla nowych podmiotów. Trudnością związaną z działalnością na rynku bułgarskim jest jego niska innowacyjność i przejrzystość (nie tylko w porównaniu z innymi krajami UE; także na tle innych państw regionu Bułgaria wypada w tych kategoriach bardzo słabo).

 

Otwarta-licencja

autor: Martyna Kośka

źródło: Obserwator Finansowy

 

Prawo do odliczenia usługi dotyczącej wykorzystania znaku towarowego

Rodzaj dokumentu: interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP3/443-1025/14-2/JF
Autor: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie

 

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 7 października 2014 r. (data wpływu 13 października 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia usługi dotyczącej wykorzystania znaku towarowego – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 13 października 2014 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia usługi dotyczącej wykorzystania znaku towarowego.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Spółka jest podmiotem wchodzącym w skład Grupy Kapitałowej. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Całościowy pakiet udziałów Wnioskodawcy posiada S.A. Spółka zajmuje się produkcją i sprzedażą asfaltów. Rozwijając swoją aktywność na rynkach południowych, Spółka zarejestrowała oddział w Rumunii, co pozwoliło firmie na dalszy intensywny rozwój oraz na wydłużenie sezonu sprzedaży. Obecnie spółka jest największym eksporterem asfaltów z Polski oraz jednym z głównych dostawców tych produktów na rynek rumuński.

Spółka w zamian za posługiwanie się znakiem towarowym, wnosi na rzecz S.A. opłatę licencyjną, w związku z czym otrzymuje fakturę z wykazanym podatkiem VAT. Wynagrodzenie za korzystanie ze znaku towarowego kalkulowane jest jako określony umownie procentowy udział w przychodach uzyskanych z prowadzonej przez Spółkę działalności (uwzględniając zarówno przychody osiągnięte przez spółkę macierzystą w Polsce, oraz zagraniczny oddział w Rumunii). Spółka ponadto zaznacza, że podatek naliczony wykazany na fakturze w całości ma związek z czynnościami opodatkowanymi (w stawkach innych niż zwolniona) wykonywanymi przez Spółkę.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego w pełnej wysokości, zawartego w fakturze wystawionej przez S.A., dokumentującej usługę wykorzystywania znaku towarowego…

Zdaniem Wnioskodawcy:

W ocenie Wnioskodawcy przysługuje mu pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturze wystawionej przez S.A., dokumentującej wykorzystanie znaku towarowego.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), (zwanej dalej uVAT), podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Stosownie do art. 86 ust. 1, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a uVAT).

W myśl art. 86 ust. 8 pkt 1 uVAT, podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.

Z powyższych regulacji wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego, nie mając bezwarunkowego charakteru, przysługuje wyłącznie podatnikowi podatku od towarów i usług, występującemu w takim charakterze, przy czym podatek naliczony winien dotyczyć zakupów towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych. Odliczyć zatem można podatek naliczony, który związany jest z transakcjami opodatkowanymi, realizowanymi przez podatnika.

Prawo to dotyczy również podatku naliczonego związanego z zakupami towarów i usług dokonywanymi na terytorium kraju, które służą docelowo wykonywaniu czynności opodatkowanych, podlegających obcej jurysdykcji podatkowej. Niemniej nawet w takiej sytuacji winna występować tożsamość podmiotowa między jednostką realizującą zakupy w kraju, a jednostką dokonującą ich „konsumpcji” na cele czynności opodatkowanych wykonywanych poza terytorium kraju.

Zgodnie z brzmieniem art. 5 ust. 1 pkt 1 i 5 uVAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Przez terytorium kraju – w świetle art. 2 pkt 1 ustawy – rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 uVAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Według art. 13 ust. 1 ustawy, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.

W myśl ust. 3 tego artykułu, za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej podatnika.

Odnośnie sposobu traktowania jednostki macierzystej podatnika oraz jego oddziałów wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 23 marca 2006 r. w sprawie FCE Bank (sygn. C-210/04), gdzie stwierdził, że świadczenie usług podlega opodatkowaniu tylko wtedy, gdy pomiędzy usługodawcą, a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, na podstawie którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych. Ponadto uznał, że stały zakład mający siedzibę w innym państwie członkowskim, niebędący pod względem prawnym podmiotem odrębnym od spółki, do której należy, na rzecz którego spółka świadczy usługi, nie może być uznany za podatnika ze względu na obciążenie go kosztami z tytułu świadczenia tych usług.

Z powyższego wynika m.in. że jednostka macierzysta oraz jej zagraniczny oddział stanowią dwie jednostki organizacyjne tego samego podmiotu. Działalność gospodarczą prowadzi osoba prawna i ona jest podatnikiem. Jednostka macierzysta oraz oddział zlokalizowany w innym państwie tworzą – z podatkowego punktu widzenia – jednorodny podmiot.

W tym kontekście – w ramach wykładni systemowej zewnętrznej – należy odwołać się również do krajowych regulacji odrębnych. Zagadnienia powoływania i funkcjonowania oddziału regulują przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 672 ze zm.)

Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy, przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą.

Pojęcie „oddział” zdefiniowane zostało w art. 5 pkt 4 ww. ustawy, jako wyodrębnioną i samodzielną organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywaną przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności.

Zatem oddział posiada jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze struktur jednostki macierzystej), natomiast nie dysponuje możliwością prowadzenia działalności gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek, a prowadzona działalność stanowi jedynie część działalności gospodarczej jednostki macierzystej.

W świetle powołanych unormowań oddział jest wyodrębnioną częścią działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego działającego w państwie macierzystym. W celu wykonywania działalności gospodarczej poza głównym miejscem prowadzenia swej działalności przedsiębiorca macierzysty zakłada oddział, który jako forma przedsiębiorstwa wtórnego nie posiada własnej osobowości prawnej, a jedynie korzysta z osobowości prawnej przedsiębiorcy zagranicznego przy podejmowaniu czynności prawnych związanych z wykonywaną przez niego działalnością (M. Sieradzka, „Komentarz do ustawy o swobodzie działalności gospodarczej”).

Warto w tym miejscu wskazać na wyrok NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. II FSK 1773/09, który zapadł na gruncie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, w którym Sąd stwierdził, że nie można wywieść odrębności prawnej oddziału od spółki, którego odrębność od spółki polega tylko na funkcjonalnym i przestrzennym wydzieleniu części organizacyjno-gospodarczej spółki.

Przenosząc powyższe na grunt przedstawianej sprawy należy uznać, że z podatkowego punktu widzenia – jednostka macierzysta Wnioskodawcy mająca siedzibę na terytorium kraju oraz jej oddział w Rumunii stanowią jednorodny podmiot. Jak wynika z ww. przepisów, oddział polskiego podatnika w Rumunii jest jedynie jednostką wyodrębnioną organizacyjnie ze struktur jednostki macierzystej i nie prowadzi on odrębnej działalności gospodarczej, oderwanej od Spółki w Polsce. Nie można powiedzieć, aby działał we własnym imieniu i na własny rachunek. Pomiędzy jednostką macierzystą a jej rumuńskim oddziałem istnieje tożsamość podmiotowa.

W związku z powyższym wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę za posługiwanie się znakiem towarowym, obliczany jako procentowy udział w przychodzie generowanym przez jednostkę macierzystą oraz oddział w Rumunii, niewątpliwie mają związek z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT. Otóż, jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego działalność Wnioskodawcy skupia się przede wszystkim na sprzedaży asfaltów na rzecz polskich kontrahentów. Transakcje te stanowią dostawy towarów, podlegające opodatkowaniu na terytorium kraju. Jednocześnie, za pośrednictwem oddziału, Spółka dokonuje sprzedaży asfaltów na rzecz kontrahentów na terytorium innego państwa członkowskiego – Rumunii. Wcześniej Spółka dokonuje przemieszczenia towarów (asfaltów) należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju (Polski) na terytorium państwa członkowskiego (Rumunii). Przemieszczenie to – w myśl art. 13 ust. 3 uVAT – jest uznane przez ustawodawcę za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, podlegającą opodatkowaniu na terytorium kraju. Z uwagi na fakt, że znak towarowy stanowi markę rozpoznawaną przede wszystkim w Polsce – w ocenie Spółki – właśnie z ww. sprzedażą krajową należy wiązać opłatę wnoszoną na rzecz S.A. Opierając się na powyższym, Wnioskodawcy będzie przysługiwało w całości prawo do odliczenia podatku naliczonego, na podstawie art. 86 ust. 1 uVAT.

W razie wątpliwości czy opłata z tytułu użytkowania znaku towarowego, jak wskazano powyżej, ma związek wyłącznie z czynnościami opodatkowanymi na terytorium kraju (sprzedażą krajową oraz przemieszczeniem towarów w ramach przedsiębiorstwa), należy odwołać się to treści przywołanego wyżej art. 86 ust. 1 pkt 8 uVAT, który wyraźnie przyznaje podatnikowi prawo do odliczenia od wydatków związanych z czynnościami, które podlegają opodatkowaniu poza terytorium kraju, ale podlegałby takiemu opodatkowaniu gdyby były wykonywane w kraju. Taka sytuacja ma miejsce w przedstawionym stanie faktycznym, gdzie sprzedaż towarów dokonywana przez zagraniczny oddział w Rumunii, byłaby sprzedażą, która podlegałaby opodatkowaniu na terytorium kraju. Dodać należy, że podatnik posiada dokumenty, o którym mowa w ww. przepisie.

Mając na uwadze przedstawiony opis zdarzenia przyszłego oraz przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, Wnioskodawcy przysługuje w całości prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturze wystawionej przez i dokumentującej sprzedaż praw od posługiwania się znakiem towarowym. Dodatkowo należy zaznaczyć, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 88 uVAT, które wpływałyby ma prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Stanowisko prezentowane przez Spółkę znajduje potwierdzenie m.in. w interpretacjach indywidualnych wydanych przez:

  • Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. ITPP2/443- 419/14/AK, w którym stwierdził, że „Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie narzędzi, materiałów i usług, o których mowa we wniosku (ubrania robocze, przegląd samochodu, przejazd autostradą) (…)”
  • Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 16 kwietnia 2013 r. sygn. IBPP4/443- 26/13/LG, zdaniem którego „Wnioskodawcy przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego od dokonywanych zakupów towarów i usług, które dotyczą świadczenia usług przez Oddział zagraniczny Wnioskodawcy, gdyż podatek ten podlegałby odliczeniu, gdyby czynności te (świadczone usługi) byłyby wykonywane na terytorium kraju (…).”
  • Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 30 maja 2012 r. sygn. IBPP2/443- 145/12/ICz, gdzie uznał, że „(…) oddział posiada jedynie samodzielność organizacyjną (…), natomiast nie dysponuje możliwością prowadzenia działalności gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek, a prowadzona działalność stanowi jedynie część działalności gospodarczej jednostki macierzystej.” W konkluzji organ podatkowy stwierdził, że „przysługuje Jej prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupów dokonywanych na terytorium Polski na cele działalności gospodarczej oddziału funkcjonującego na terytorium Niemiec.”

Mając powyższe na uwadze Spółka wnosi o potwierdzenie stanowiska przedstawionego we wniosku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Należy wskazać, że niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego, natomiast w zakresie zdarzenia prezyszłego zostało wydane odrębne rozstrzygniecie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. 2012, poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.

Zapisz się na newsletter!

Będziemy dostarczali Ci wieści z rynku, porady ekspertów oraz informacje o najważniejszych targach, wystawach i konferencjach.

free newsletter templates powered by FreshMail